Archive for September, 2014

Τερμίτες και πάλι μαζί… Μυρωδιά από πρόβα

Με τον Λαυρέντη γνωριζόμαστε πολλά χρόνια… από την πρώτη χρονιά που ένωσαν τις πορείες τους με τον Διονύση Τσακνή και για πάνω από μία δεκαετία έγιναν αχτύπητο δίδυμο. Από το «Διδυμότειχο Blues» του Λαυρέντη και τον «Αλήτη Καιρό» του Διονύση. Συνεργαστήκαμε σε περίπου 35 συναυλίες το ΄93 και το ΄94.

Την υπόλοιπη παρέα των Τερμιτών την γνώρισα στα τέλη του 95. Τον Αντώνη Μιτζέλο, τον Παύλο Κικριλή, τον Φίλιππο Σπυρόπουλο και τον Δημήτρη Βασαλάκη. Το 1998 ήμουν παρών στην μεγάλη συναυλία-ιστορική επανένωση στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, μία πραγματική υπερπαραγωγή, δέκα χρόνια μετά την διάλυση του συγκροτήματος. Τότε συμμετείχαν πολλοί καλεσμένοι.

Τώρα, είναι κάτι διαφορετικό. Το πρώτο μέρος αφορά την επανεκτέλεση του θρυλικού Armageddon, το οποίο ένοιωσαν την ανάγκη να ξαναφέρουν στην επιφάνεια. Χάρηκα πολύ όταν μου ζήτησε ο Λαυρέντης να σχεδιάσω την ψηφιακή εκστρατεία αυτής της σημαντικής παραγωγής και να επιμεληθώ το storytelling της ιστορικής επανασύνδεσης, 16 χρόνια μετά το ΣΕΦ και 26 μετά την διάλυσή τους.

Χρόνια πολλά Udo Jürgens

Χρόνια πολλά Udo Jürgens

από το ελληνικό reggae συγκρότημα Locomondo

Σήμερα 30 Σεπτεμβρίου ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές και τραγουδοποιούς στη Γερμανία, ο Udo Jürgens (ο ίδιος είναι αυστριακής καταγωγής), γίνεται 80 χρονών.

Τη δεκαετία του 70 είχε κυκλοφορήσει μια από της μεγαλύτερες επιτυχίες του, το κομμάτι ” Griechischer Wein ” που μεταφρασμένο θα πει ” ελληνικό κρασί”.

Ενότητα III

Αποφασισμένοι λοιπόν να γίνουμε γνωστοί πάση θυσία, παίρνουμε τη μεγάλη απόφαση να ξεκινήσουμε ένα ταξίδι χωρίς ημερομηνία επιστροφής, για το Παρίσι και μετά για Λονδίνο. Σκοπός του ταξιδιού ήταν να πάμε τα tape με τη δουλειά μας στη POLYGRAM(δισκογραφικη εταιρεια) στο Παρίσι, και μετά αν χρειαστει να πάμε Λονδίνο για να βρουμε τους Pink Floyd με ελπιδα τη συμμετοχη τους στο δίσκο μας.

Ξέραμε ότι η Polygram στο Παρίσι είχε κάνει αρκετές δουλειές με Έλληνες καλλιτέχνες όπως το περιβόητο 666 των AFRODITES CHILD. Έτσι οι ελπίδες μας ήταν πολλές, αλλά δεν Ξέραμε από την αρχή που και σε ποιον να απευθυνθούμε. Πιστεύοντας ότι το υλικό που είχαμε στα χεριά μας ήταν αρκετά πρωτοποριακό για την εποχή και για την Ελλάδα, ξεκινήσαμε χωρίς καμιά αναστολή.

Το ταξίδι ξεκίνησε ένα πρωινό του Ιουνίου με παρέα τον Ατρειδη(manager), το Λαρρυ, εμένα, ένα φίλο μας από τη Πλάκα το Γιώργο, το Τόλη και τον άλλο αδελφό του Λαρρυ, το Σωκράτη που θα τον αφήναμε στην Ιταλία. Όλοι μαζί μέσα στο αυτοκίνητο του Ατρείδη, ένα Ford aglia station που από την αρχή παρουσίαζε προβλήματα θερμοκρασίας όταν ξεπέρναγε τα ογδόντα χιλιόμετρα την ώρα. Το πρόβλημα παρουσιάστηκε στα πρώτα εκατό χιλιόμετρα του ταξιδιού μας και εκεί έγινε μια μικρή σύσκεψη για το αν πρέπει να συνεχίσουμε η να γυρίσουμε πίσω. Είχαμε ακόμα τουλάχιστον έξη με επτά χιλιάδες χιλιόμετρα να διανύσουμε. Κι όμως από ότι θυμάμαι δεν χρειάστηκε αρκετή ώρα για να συμφωνήσουμε όλοι ότι πίσω δεν γυρνάμε χωρίς να έχουμε εκπληρώσει το στόχο μας, το σκοπό μας. Γυρίζοντας λοιπόν το διακόπτη του αυτοκινήτου και με εμένα στο τιμόνι, ξεκινήσαμε το ταξίδι που θα μας έκανε γνωστούς. Έτσι τουλάχιστον νομίζαμε.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Τα χρήματα μας λιγοστά, ίσα ίσα για τη βενζίνη και για μερικές κονσέρβες. Μαζί μας κουβέρτες για ύπνο και μια σκηνή γιατί δεν χωράγαμε να κοιμηθούμε όλοι μέσα στο αυτοκίνητο.

Τη πρώτη μέρα περάσαμε στην Ιταλία οπού μας έγινε σχολαστικός έλεγχος μάλλον για ναρκωτικά γιατί η εμφάνιση μας ήταν αρκετά rock. Έφεραν σκυλιά να ψάξουν το αυτοκίνητο και η ατυχία ήταν ότι αυτά δεν έφευγαν από μέσα γιατί μύριζαν τα σκυλιά του Λαρρυ που τα έβαζε συνεχεία στο αυτοκίνητο κι έτσι είχε τη μυρωδιά τους. Μετά από πολλή ώρα και αφού είδαν ότι τίποτα δεν είχαμε μας αφήσαν να φυγουμε κι έτσι ξεκινήσαμε για τη πρώτη πόλη. Μέσα στο πλοίο πριν φτάσουμε είχαμε κάνει δυο φίλες τουρίστριες (Ιρλανδέζες) που θα μας ακολουθούσαν από πόλη σε πόλη στην Ιταλία, αλλά με ωτοστόπ, γιατί φυσικά δεν χωρούσαν σε μας.

Πρώτη στάση λοιπόν στο Μπάρι οπού το ραντεβου με τις φίλες μας ήταν πάντα στο σταθμό της κάθε πόλης που πηγαίναμε. Εκεί υπήρχε μια μεγάλη πλατεία με κόσμο να περιφέρεται, άλλοι με τα μωρουδιακά τους καροτσάκια, κι άλλοι να κάθονται ανέμελα στα παγκάκια συζητώντας και γελώντας. Η Ιταλία από τη πρώτη στιγμή σε κέρδιζε με την ομορφιά της . “πρέπει από τώρα να βρουμε ένα μέρος να αράξουμε το αυτοκίνητο το βράδυ για να τη πέσουμε λιγάκι” είπε ο Ατρειδης κοιτάζοντας γύρω γύρω. “σήμερα λέω να κοιμηθούμε λίγο έξω από τη πόλη και πρωί πρωί να φεύγουμε” πρόσθεσε Έτσι οδηγήσαμε τ αυτοκίνητο σ ένα σκοτεινό μέρος λίγο ποιο έξω από τη πόλη αφήνοντας τις φίλες μας στη πλατεία με ραντεβού στην επόμενη πόλη.

Εκεί ο Γιώργος και ο Τόλης έστησαν τη σκηνή δίπλα από το αυτοκίνητο και κοιμηθήκαμε οπού μπορούσε ο καθένας να βολευτεί. Το πρωί όλοι ελαφρώς πιασμένοι από τον ύπνο (αν λέγεται ύπνος αυτός) φτιάξαμε φραπεδάκια με τα σύνεργα που είχαμε πάρει Μαζί μας και χωρίς πολλές συζητήσεις κάθισα στο τιμόνι, διπλά μου ο Λαρρυ και οι άλλοι τέσσερεις πίσω γιατί ήταν οι ποιο αδύνατοι. “Ευτυχώς να και ένα προνόμιο να είναι κανείς χοντρός…”είπα στο Λαρρυ και χαμογέλασα. Ο Λαρρυ χωρίς πολλές συζητήσεις και εμφανώς κουρασμένος με το χάρτη στα χέρια προσπαθούσε να μας οδηγήσει στο περιφερειακό της πόλης από οπού θα παίρναμε το δρόμο για τη Ρώμη!

Μετά από αρκετούς κύκλους και ερωτήσεις στα Ιταλικοαγγλικογαλλικογερμανικα, (έτσι συνήθως έφτιαχνε τις προτάσεις ο Ατρειδης, βρήκαμε το δρόμο για την επιτυχία μας! Φυσικά οι άνθρωποι μας έδειχναν το δρόμο όχι γιατί καταλάβαιναν τον Ατρείδη, αλλά γιατί ακούγαν το όνομα της πόλης που ψάχναμε, κι έτσι με νοήματα μας έδειχναν προς τα που να πάμε. Όμως εμείς σκάσαμε στα γέλια και αρχίσαμε να μιλάμε μ αυτό το τρόπο σαν να το είχαμε κάνει κάτι σαν μόδα. Ατελείωτες ώρες οδήγησης με μέγιστο όριο ταχύτητας τα ογδόντα, γιατί το πρόβλημα στο αυτοκίνητο όλο και μεγάλωνε. Τώρα ευτυχώς είχαμε αφήσει το Σωκράτη σε μια πόλη που τη έλεγαν EL GRECO και ήμασταν λίγο πιο άνετοι. (Ο Σωκράτης ταξίδευε στην Ιταλία τακτικά γιατί η δουλειά του ήταν το εμπόριο.) Μετά από αρκετές ώρες τελικά είδαμε τη ταμπέλα που μας έλεγε ότι η Ρώμη απέχει μόνο πενήντα χιλιόμετρα. “επιτελούς ” είπε ο ΤόληςΚανένας δεν του απάντησε.

Έβγαλα μια κασέτα του Λουτσιο Ντάλα και την έβαλα στο κασετόφωνο. Η κούραση μας είχε αρχίσει κιόλας να φεύγει και η διάθεση μας ηρθε πάλι στα ίσια της.”στη Ρώμη έχει κάτι γκομενάρες που θα πάθουμε πλάκα !> μονολόγησε ο Γιώργος και εσύ που το ξέρεις ρε ξύπνιε!” του απάντησε ο Λαρρυ Γ ” τις έχω δει στη τηλεόραση ρε..οι Ιταλίδες είναι αστερία” “εμένα το μονό που με ευχαριστεί είναι που αφήσαμε το Σωκράτη κι έτσι είμαι λίγο πιο άνετος εδώ πίσω..” είπε ο Τόλης ” πρέπει να δούμε πως θα πάμε στο κέντρο. Εγώ θέλω να δω το Κολοσσαίο πάση θυσία μάγκες! μ ακούτε..?” είπε ο Λαρρυ κοιτάζοντας το χάρτη.

Ήδη ήμασταν πολύ κοντά και η ομάδα μας αποφάσισε για μια μικρή στάση σε ένα βενζινάδικο για τουαλέτα και λίγο τέντωμα από το υπερβολικό πιάσιμο. Αφού ξεκουραστήκαμε και τσιμπήσαμε μερικά σάντουιτς συνεχίσαμε το δρόμο μας για την αποστολή μας. Επιτέλους. Μπαίναμε στη πόλη.

Η Ρώμη φάνταζε στα μάτια μας σαν κάτι που μονό στα όνειρα μας είχαμε φανταστεί! Μια πόλη καταπληκτική, γεμάτη νεωτερισμό αλλά και αρχαία περίμενε να σαγηνεύσει το κάθε της επισκέπτη! Και εμείς με το παπαγαλι βαμμένο μας αυτοκίνητο περιφερόμασταν στους δρόμους της βγάζοντας φωτογραφίες που και που (μέσα από το αυτοκίνητο) αλλά και προσέχοντας για τις τεμπέλες προς το Κολοσσαίο. Μια μικρή βροχή είχε αρχίσει που έκανε την ατμόσφαιρα ακόμα ποιο γοητευτική και μυστηριώδη. Και ξαφνικά… ΝΑΤΟ!!!!!! “τι είναι αυτό ρε παιδιά..” είπε ο Ατρειδης και έμεινε μ ανοιχτό το στόμα. “να βρουμε κάπου κοντά να παρκάρουμε και πάμε..” είπε ο Λαρρυ

Μια βροντή ακούστηκε και τώρα η βροχή δυνάμωνε αναγκάζοντας με να βάλω τη γρήγορη σκάλα στους καθαριστήρες του Aglia. Μετά από μερικους κυκλους, βρηκαμε να παρκαρουμε το αυτοκινητο και αφου φτιαξαμε μερικα αυτοσχεδια αδιαβροχα με ναυλον που ειχαμε για να σκεπαζουμε τη σκηνη το βραδυ, ξεκινησαμε για το Κολοσσαίο. Οταν μπηκαμε μεσα θυμαμαι οτι καθε ενας ειχε και μια διαφορετικη αισθηση και γνωμη. “πολυ μυστηριο μερος..” είπε ο Ατρειδης Βλεπαμε ενα μερος που μονό αν το δει κανεις μπορει να καταλαβει τη μαγεια του. Περιφερθηκαμε στους χωρους που επιτρεπεται και κατω απο τη δυνατη μπορα βγαλαμε οσες φωτογραφιες μπορουσαμε. ” παμε να φυγουμε παιδια, πριν γινουμε εντελως μουσκεμα” είπε ο Γιωργος “περιμενετε γιατι σε δυο λεπτα θα εχει σταματησει η βροχη” απαντησα “καλώς το μάγο ρε…” είπε με ειρωνεία ο Τόλης. Και ως δια μαγειας η μπορα σταματησε και σε χρονο ρεκορ τα συννεφα ειχαν φυγει! Ο ηλιος αρχισε να ξεπροβαλλει μεσα από το τελευταιο συννεφακι στον ουρανο. “τωρα τι θα πεις Τολλακιιιιι?” φωναξε ο Λαρρυ χαμογελώνταςΤ “με τετοιο κώλο κι Εγώ κανω το μεντιουμ!!” απάντησε ενοχλημενος ο Τόλης, αλλα και τιποτα δεν ειχε γινει. Εμεις τη μια στιγμη θυμωναμε και την αλλη ήμασταν παλι κολλητοι

Μετα από πολλες βολτες στη πόλη ειχε ερθει η ωρα να βρουμε ένα καλο μερος για το βραδυ που θα στηναμε τη σκηνη και την αλλη μερα επρεπε να συνεχισουμε το ταξιδι μας. Αποφασισαμε λοιπον να πάμε παλι καπου εξω από τη πόλη και να κατασκηνωσουμε. Ομως το βραδυ μας ειχε προλαβει στην αναζητηση μας κι έτσι ακομα ψαχναμε σε σκοτεινα πλεον μερη με τα λιγοστα φωτα του αυτοκινητου μας. Από εδώ από εκει τελικα το οδηγησαμε σ ένα μερος πολύ ωραιο και ήσυχο οπως νομιζαμε στην αρχη, αλλά μας την εσπαγε μια εντονη μυρωδια. Μια μυρωδια που μαλλον σκουπιδια θυμιζε. “μα τι γινεται εδώ…μυριζει τοσο ασχημα που δεν μπορω να ανασανω!” είπε ο Λαρρυ “σταματα ρε Παυλο να κατεβω να δω τι γινεται εδω..” συνεχισε Δεν νομιζω οτι εκατσε πανω απο δυο τρια δευτερολεπτα εξω, οταν ξαναμπαινοντας μεσα αρχισε να βριζει γελώντας γιατι ειχαμε βρεθει στη καρδια της χωματερης της Ρωμης χωρις να το καταλαβουμε.

Γυριζοντας προς τα πισω βρηκαμε μια σκοτεινη αλανα και εκει κοιμηθηκαμε. Εμφανως κουρασμενοι και ταλαιπωρημενοι βρηκαμε γρηγορα αυτη τη φορα την εξοδο προς την εθνικη οδο που θα μας πηγαινε ακομα ποιο κοντα στο στοχο μας. Η επομενη σταση ηταν η Φλορεντια και απο εκει το Μιλανο για διανυκτερευση. Το αυτοκινητο ειχε αρχισει να κουραζεται λογω του προβληματος του κι ετσι καθε εκατο – εκατοπενηντα χιλιομετρα γεμιζαμε το ψυγειο του με νερο ρυθμιζοντας το ταυτοχρονα με κατι περιεργα εργαλεια που χρησιμοποιουσε ο Ατρειδης. Αυτο μας εκανε να αργησουμε πολυ να φτασουμε στη Φλορεντια και ετσι χασαμε την επαφη με τις φιλες μας τουριστριες που προφανως νομιζαν οτι μαλλον αλλαξαμε τα σχεδια μας.

Αφηνοντας πισω μας τη πανεμορφη αυτη πολη θελαμε να φτασουμε το γρηγοροτερο δυνατον στο Μιλανο για να ξεπιαστουμε και να κανουμε μια σταση γερη γιατι η συνεχεια μ αυτες τις συνθηκες ηταν δυσκολη. Αφου τελικα μετα απο ωρες φτασαμε και περιηγηθηκαμε στη πολη ηρθε η στιγμη της ξεκουρασης. Ετσι αρχιζε παλι η περιπετεια της αναζητησης του καταλληλου μερους για κατασκηνωση. Καθε φορα στο τελος της μερας ειχαμε το ιδιο προβλημα. Που και πως θα κοιμηθουμε.

Καθως οδηγουσα ο Γιωργος μας φωναξε να σταματησουμε γιατι ειχε δει ενα ανοιγμα στο δρομο, κατι σαν μεγαλο πεζοδρομιο που ηταν καλο και κυριως με λιγα φωτα. Ο Γιωργος αποφασισε αυτη τη νυχτα να κοιμηθει στην οροφη του αυτοκινητου, πανω στη σχαρα για να ειναι πιο ανετος οπως μας ειπε. Μιλαμε για πολυ τρελλα. Στησαμε λοιπον τη σκηνη που μεσα θα κοιμοντουσαν ο Ατρειδης και ο Τολης , στην οροφη ο Γιωργος και μεσα στο αυτοκινητο εγω και ο Λαρρυ. Ειχε περασει λιγη ωρα απο τοτε που ξαπλωσαμε και ακουστηκε μια φωνη. ” εδω πανω ειναι καταπληκτικα…” ειπε ο Γιωργος ” βλεπω και κατι ωραια μικρα φωτακια…..καταπληκτικα ειναι. Εδω θα κοιμαμαι απο δω και μπρος.. ” συνεχισε ” καλα…καλα..αυριο που θα εισαι σαν να σε ψησανε σε σχαρα θα μας πεις ποσο ωραια ειναι..” του απαντησε ο Λαρρυ ” μονο που το σλιπινγκ μπαγκ ειναι μικρο και θα κρυωσουν τα ποδια μου. Κατα τ αλλα ειμαι ο ποιο ωραιος εδω πανω..” προσθεσε ο Γιωργος χωρις να υπαρχει συνεχεια συζητησης, γιατι απο τη κουραση κοιμηθηκαμε αμεσως. Πρεπει να ηταν εννια η εννιαμισυ το πρωι οταν ακουστηκε μια οχλαγωγια διπλα απο το αυτοκινητο μας και κατι κορνες αυτοκινητου πανω απ τ αυτια μας. ” τι γινεται εδω ρε παιδια..μας τη πεσανε?” φωναξα ” ξυπνηστε ρεεε…εχουμε προβλημα ” ακουστηκε μια φωνη απο τη σκηνη. Αποτομα και γρηγορα τραβηξε τις εφημεριδες απο τα παραθυρα του αυτοκινητου ( που τις ειχαμε για να μη μπαινει ηλιος το πρωι ) ο Λαρρυ, και τι να δουμε. Μια νεκροφορα περιμενε να παρουμε το αυτοκινητο μας για να περασει. Ειχαμε παρκαρει ακριβως στην εισοδο ενος νεκροταφειου χωρις να το ξερουμε και εμποδιζαμε τη ταφη καποιου ατυχου Ιταλου. ” ααα…γι αυτο εβλεπα ωραια φωτακια το βραδυ! Τα καντηλια ηταν ” ειπε ο Γιωργος Ισα ισα κρατηθηκαμε να μη σκασουμε στα γελια μπροστα στους σκυθρωπους ανθρωπους που περιμεναν με υπομονη να φυγουμε!

Πολλες ωρες οδηγησης. Παρα πολλες. Ειχαμε μπει στη Ελβετια με προορισμο τη Γενευη και απο εκει με γρηγορο ρυθμο για Παρισι.Μια σταση λιγο εξω απο τη Γενευη γιατι μας ειχε ερθει μια αλλη περιεργη ιδεα. Σταματησαμε σε μια λιμνη που ειχαν στησει τα τροχοσπιτα τους διαφορες οικογενειες λογω της Κυριακης και η ιδεα ηταν να κανουμε ενα μπανακι γιατι ειχαν περασει αρκετες μερες χωρις να πλυθουμε.Αφου λοιπον μειναμε με τα εσωρουχα και κρατοντας τα σαπουνια στα χερια ορμηξαμε στη λιμνη κανοντας τους κατασκηνωτες να φυγουν ολοι μεσα στην επομενη μιση ωρα. Ανανεωμενοι τωρα προχωρησαμε αποφασισμενοι προς τη Γαλλια.

Πρεπει να ειχαν περασει πεντε εξη μερες απο τοτε που ξεκινησαμε και τωρα πια ήμασταν κατω απο το πυργο του Αιφελ. Επρεπε να βρουμε τη διευθυνση της POLYGRAM και να τους παρουσιασουμε τη δουλια μας.

Με λιγοστα χρηματα και με κουραγιο τη τρελα μας βρηκαμε τη διευθυνση και κλεισαμε ραντεβου με ενα παραγωγο της δισκογραφικης εταιρειας.Εμεις νομιζαμε οτι παρουσιαζοντας τα tape στην εταιρεια, θα τα ακουγαν αμεσως και τουλαχιστον τη αλλη μερα θα μας ειχαν απαντησει αν θελουν να συνεργαστουμε η οχι. Ποσο λαθος καναμε ομως! Ο Gio (παραγωγος) μας ειπε οτι η δουλεια που ακουσε, προσωπικα του αρεσε, αλλα επρεπε να περασει απο συμβουλιο πεντε παραγωγων οπου εκει θα μετρουσε η πλειοψηφια για το αν θα κυκλοφορουσαν το δισκο μας η οχι. Αυτο θα επαιρνε καποιο καιρο, που συγκεκριμενα δεν ηξερε να μας πει ποσο θα ηταν. Μπορει απο μια βδομαδα εως ενα μηνα. Δεν ξεραμε τι πρεπει να κανουμε. Να κατσουμε η να αφησουμε τα tape και να μας απαντησει τηλεφωνικα στην Ελλαδα.

Εκει μας τελειωσαν και οι τελευταιες κονσερβες που τις τρωγαμε με ενα ωραιο και φρεσκο ψωμακι που ειχα κλεψει απο εναν Γαλλο που καθοταν διπλα μου στο ιδιο παγκακι και τις ειχε ακουμπησει αναμεσα μας διαβαζοντας ανεμελος την εφημεριδα του. Η αναγκαστικη αποφαση ηταν να γυρισουμε πισω…

Ο δρομος της επιστροφης τωρα ηταν μεσω Γιουκοσλαβιας για πιο οικονομικα. Οι ζαχαρες που ειχα μαζεψει απο διαφορες καφετεριες ηταν μια καλη πηγη ενεργειας για να με κραταει ξυπνιο και χωρις να πειναω, επειδη το μεγαλυτερο μερος του ταξιδιου οδηγουσα εγω.

” Λοιπον παιδια” ειπε ο Λαρρυ ” Τωρα που θα περναμε τα συνορα για Γιουγκοσλαβια..συμαζευτείτε λιγο για να μη μας καθυστερησουν με ελεγχους. Ενταξει?” συνεχισε να λεει. Ηταν βραδυ, ολοι κοιμοντουσαν και εφτανα στα συνορα. Ομως ειχα ξεχασει τι μας ειχε πει ο Λαρρυ και δεν μαζεψα τα εσωρουχα μου που τα ειχα απλωμενα στο παραθυρο μου πιανοντας τα με το τζαμι του αυτοκινητου για να κρεμονται απ εξω οταν οδηγουσα ετσι ωστε να στεγνωσουν ποιο γρηγορα. “μαγκες!! ξυπνηστε.φτασαμε…” φωναξα και ανοιξα το ραδιο για να τους αναγκασω να ανοιξουν τα ματια τους. ” τι ειναι αυτα στο παραθυρο ρε μαλακα? Τρελλαθηκες?” μου φωναξε ο Λαρρυ πανικοβλητος. Αργα ομως. Μια φωνη σε γλωσσα που δεν καταλαβαιναμε ακουστηκε και μας εκανε νοημα να βγουμε απο τ αυτοκινητο. ” πασπορτ” συνεχισε η φωνη Αν και μας μιλαγε, κανεις δεν καταλαβαινε αλλα αυτος συνεχισε να μιλαει στη γλωσσα του. “αυτος πρεπει να ειναι πολυ ηλιθιος…” ειπα “μονο προσεξε να μην καταλαβαινει Ελληνικα γιατι τη βαψαμε μετα” μου απαντησε ο Ατρειδης.

Περασαν δυο σχεδον ωρες και τωρα μας αφησαν να φυγουμε αφου πρωτα μας καναν φιλο και φτερο το αυτοκινητο ψαχνοντας για ναρκωτικα ακομα και μεσα στο ρεζερβουαρ της βενζινης. Ειχαμε ακομα περιπου χιλια χιλιομετρα για να μπουμε στην Ελλαδα και ηταν περιπου εντεκα η ωρα το βραδυ. Κατα τις τρεις το πρωι ο Λαρρυ ανοιγοντας τα ματια του ειδε μια ταμπελα που μας εδειχνε οτι ειχαμε ακομα περιπου εφτακοσια χιλιομετρα. “αααα…ωραια.το πρωι θα ειμαστε πολυ κοντα.Αντεχεις η θελεις να σου κανω παρεα?” με ρωτησε “πιστευω πως αντεχω.κοιμησου εσυ και θα σε ξυπνησω σε καμμια δυο ωριτσες” του απαντησα. Σε πεντε λεπτα τον ειχε παρει παλι υπνος. Πρεπει να περασε μισυ ωρα απο τοτε και μια περιεργη και δυνατη νυστα με ειχε πιασει. Ολοι κοιμοντουσαν. “Ατρειδη!!!! Ατρειδη! ξυπνα να οδηγησεις λιγο!.” φωναξα διακριτικα για να μην τους ξυπνησω ολους. Καμια απαντηση. Βαθυς υπνος, σκεφτηκα.

Με το κεφαλι μου ετοιμο να γείρει και με τα ματια κοιμισμενα, βρηκα ενα παρκιν στην ακρη του δρομου, αραξα το αυτοκινητο και κοιμηθηκα πανω στο τιμονι χωρις κανενας να καταλαβει τιποτα. Ηταν περιπου εξη το πρωι οταν ανοιξα τα ματια μου, εβαλα μπρος και ξεκινησα για το ταξιδι της επιστροφης. Δεν περασε αρκετη ωρα οταν ενας ενας ξυπνησαν και με χαρα περιμεναν οτι σε λιγο θα ημασταν πολυ κοντα. ” μπραβο ρε σκυλε!!> μου ειπε ο Λαρρυ και συνεχισε “για να δω τι ωρα ειναι…ααα… εξη και τεταρτο.πρεπει να θελουμε περιπου διακοσια χιλιομετρα. Φτανουμε..ωραια…. κατσε να φτιαξω κανενα φραπεδακι να πιουμε…” Εγω ισα ισα μπορεσα να κρατηθω για να μη γελασω μιας και δεν ειχαν καταλαβει οτι κοιμηθηκα. “αμα δεις κανενα σημα.. δες ποσο θελουμε ακομα > του απαντησα Δεν προλαβα να το πω και μια ταμπελα εμφανιστηκε που εγραφε εξακοσια χιλιομετρα για Ελλαδα. “καλα τι εγινε?” ρωτησε ο Τολης ” με οπισθεν οδηγουσες?” ειπε ο Γιωργος

Μολις τους ειπα τι εγινε ολοι μαζι γελαγαν. πλησιαζαμε στο σπιτι. Ο μονος που ειχε λιγα μουτρα ηταν ο Λαρρυ γιατι μολις ειχε ανακαλυψει οτι μια κονσερβα που ειχε αγορασει για τη μητερα του ελειπε. Ηταν μια ειδικη κονσερβα με φουαγκρα που την ειχε φυλαγμενη καλα. Ομως το βραδυ που οδηγουσα την εφαγα χωρις κανενας να με καταλαβει γιατι η πεινα ηταν ανυποφορη! “τι να εκανα Λαρρυ? Πειναγα πολυ..!” του ειπα και τον κοιταξα στα ματια. Ο Ατρειδης ξεκαρδιστηκε στα γελια!

Για πρωτη φορα η Ελλαδα μας φανηκε τοσο ομορφη και φιλοξενη οσο εκεινη τη φορα. Στη Θεσσαλονικη μια μικρη σταση για να δει τις θειες του ο Λαρρυ και ολοταχως για Αθηνα χωρις σταση, χωρις αγχος.

Οι φιλοι μας μας περιμεναν αγωνιώντας να μαθουν τι ειχαμε κανει στο εξωτερικο. Ημασταν το συγκροτημα τους, η φωνη τους, η θεση τους στο συστημα. Οταν μας ειδαν, μας αγκαλιασαν μας φιλησαν και απο την επομενη μερα αρχισαν οι αφηγησεις και τα γελια. Ομως μεσα μας υπηρχε η αγωνια της απαντησης απο την εταιρεια και τα σχεδια μας ειχαν αναβληθει προς το παρον.

Ενότητα IV

Πρεπει να περασε περιπου ενας μηνας απο την επιστροφη μας απο το Παρισι και καμια απαντηση δεν ειχαμε απο την εταιρεια. Οι προβες ειχαν σταματησει εδω και πολυ καιρο και ειχαμε αρχισει να συχναζουμε σ ενα μπιλιαρδαδικο(λεσχη) οπου περναγαμε την ωρα μας συζητώντας και παιζοντας αραια και που. Περιεργως αυτο το παιχνιδι (γαλλικο μπιλιαρδο) με ειχε ενθουσιασει και ο ενθουσιασμος αυτος απογειωθηκε οταν γνωρισα το πρωταθλητη τοτε Σαββα που με μυησε σιγα σιγα στα μυστικα του παιχνιδιου. Ηταν κατι συναρπαστικο. Ηταν η εποχη που με αφορμη το Σαββα το μπιλλιαρδο βγηκε απο τα υπογεια και αρχισε να παιζεται απο σοβαρους ανθρωπους, με τοπικα πρωταθληματα και συμμετοχες σto ανεπισημο εως τοτε Πανελληνιο πρωταθλημα. Θυμαμαι οτι επαιξα και εγω τοτε σε μερικα, με το Λαρρυ και τον Ατρειδη να με παρακολουθουν και να με σιγονταρουν.

Περασε ακομα αρκετος καιρος, μεχρι που μια μερα χτυπησε το τηλεφωνο στη λεσχη και ηταν η μητερα μου που με ειδοποιησε οτι καποιος απο το εξωτερικο με ψαχνει με ονομα Gio !! Αφησε μηνυμα να επικοινωνησω μαζι του. ” Λαρρυ, ηρθε η μεγαλη στιγμη…” του ειπα χωρις να τον κοιταω “τι εγινε? Ποιος ηταν?” με ρωτησε αν και ειχε καταλαβει απο το υφος μου. “Ο Gio ειπε στη μητερα μου να του τηλεφωνησουμε. Τι λες. για καλο η για κακο μας θελει” του ειπα “εχω μαζι μου το τηλεφωνο του. Παμε σ ενα θαλαμο να του τηλεφωνησουμε τωρα.” ειπε ξερα και χωρις εκφραση ο Λαρρυ.

Εφοδιαστηκαμε μερικα νομισματα και τρεξαμε στο ποιο κοντινο θαλαμο που βρηκαμε. Ο Gio ελειπε απο την εταιρεια και θα ηταν πισω την αλλη μερα, μας ειπαν. “αντε να κοιμηθεις σημερα!” ειπε ο Λαρρυ αναστεναζοντας. Π “ρε το πουστη με το πονο μας παιζει?” Λ “αυριο πρωι πρωι πρεπει να τον παρουμε ενα τηλεφωνο γιατι θα σπασουν τα νευρα μου…” Π “Παμε να ειδοποιησουμε τους αλλους για να μαζευτουμε και να δουμε τι θα κανουμε. Ηρθε η μεγαλη στιγμη Λαρρυ!! Μονο ΝΑΙ μπορει να μας πει. Αλλιως τι μας ψαχνει!” Λ “μακαρι να ειναι ετσι”

Προχωρησαμε απο το Κουκακι στη Πλακα με τα ποδια ο καθε ενας στις σκεψεις του χωρις πολλες κουβεντες. Μονο που και που ανταλλασαμε καποια κουβεντα και μετα παλι σιωπη. Πως θα περναγε αυτο το βραδυ!!

Καθισμενοι στη πλατεια στη Πλακα ολοι μαζεμενοι αρχισαμε τις αποψεις γυρω απο το επιμαχο θεμα και το αγχος ειχε θολωσει το μυαλο μας, μεχρι που εμφανιστηκε ενας αλλος φιλος μας, ζωγραφος στο επαγγελμα, που το βιτσιο του ηταν οι πολυ χοντρες γυναικες. Μολις εκατσε στη παρεα μας, ως δια μαγειας το κεφι εφτιαξε μιας και αρχισε να μας διηγειται τη τελευταια του περιπετεια με μια τουριστρια εκατον εικοσι περιπου κιλων. Το τι γελιο επεσε δεν λεγεται, γιατι αυτος ισα ισα θα ζυγιζε εβδομηντα κιλα. Εκανε ολα τα τραπεζια γυρω μας να γελανε, γιατι μιλαγε δυνατα χωρις να ντρεπεται καθολου! Ειδικα οταν εβγαλε μια φωτογραφια που τον εδειχνε σε ερωτικες περιπτυξεις μαζι της,τρελαθηκαμε στο γελιο. Ετσι περασε το βραδυ και το ξημερωμα μας βρηκε μονους και καθισμενους στις ιδιες καρεκλες στην ιδια πλατεια. “αντε να κοιμηθουμε λιγο και το πρωι να παρουμε τηλεφωνο.”ειπε ο Λαρρυ Ετσι σκορπισαμε ενας ενας και το ραντεβου μας οριστηκε για τις εντεκα το πρωι. Σχηματιζα τον αριθμο του τηλεφωνου της εταιρειας οταν εφτασε και ο Αντωνης. Ο κιθαριστας μας. “τι εγινε? Πηρατε τηλεφωνο?” ρωτησε λαχανιασμενος και με τρεμαμενη φωνη. “σσσσς..δεν βλεπεις οτι τωρα παιρνουμε?” απαντησε ο Λαρρυ ο Τακης με το Τολη λιγο πιο διπλα του εκαναν νοημα να παει κοντα τους.

Η γραμμη ανοιξε και αφου εδωσα το ονομα μου στη γραμματεα του, περιμενα το παραγωγο της εταιρειας να ερθει στο τηλεφωνο. Ο Gio ηρθε, μιλησαμε και η απαντηση ηταν αρνητικη. Δυο ειχαν ψηφισει ναι και τρεις οχι. Ενοιωθα σαν να χανεται η γη κατω απ τα ποδια μου. Για ενα ψηφο θα μπορουσε να εχει αλλαξει ολη μας η ζωη. Ολοι μας μελαγχολικοι και προβληματισμενοι για τη συνεχεια μας σαν συγκροτημα, κατσαμε στα τραπεζακια ενος καφενειου στη Πλακα με αδεια μυαλα, αλλα ευτυχως οχι και με αδειες καρδιες!

“καλα ελεγα εγω απο την αρχη να παμε στους Floyd! Με τους μαλακες τους Γαλλους τι να περιμενεις!!!” ειπε ο Λαρρυ “καλα ρε!!! Για ενα ψηφο!! Οι πουστηδες!” απαντησα “δεν χαθηκε και ο κοσμος, αλλα να…θα ηταν μια καλη αρχη” ειπε ο Ατρειδης, θελοντας να ελαφρυνει ετσι την ενταση που υπηρχε.

Αυτη τη στιγμη δεν ειμασταν ικανοι να σκεφουμε τιποτα. Ολοι απελπισμενοι κλειστηκαμε στα καβουκια μας για αρκετο καιρο. Πλησιαζαν Χριστουγεννα και ο Λαρρυ με τον Ατρειδη θα πηγαιναν στο χωριο με τη μητερα τους. Τοτε σκεφτηκα οτι θα ηταν καλη ιδεα να επισκεφτω τον αδελφο μου στην Αμερικη μιας και θα πηγαιναν και οι γονεις μου. Ετσι πηρα τη μεγαλη αποφαση, μιας και τα αεροπλανα με φοβιζαν αρκετα. Το ταξιδι στο αεροπλανο ηταν αρκετα ανετο, αλλα εγω ειχα αρκετο αγχος επειδη καθομουνα στο παραθυρο του φτερου και οσο το εβλεπα να κουνιεται, τοσο ζαλιζα τη μητερα μου για το ποσο θελουμε ακομα να φτασουμε. Αφου στο τελος ορκιστηκε να μην ταξιδεψει ποτε μαζι μου ξανα. Μετα απο δεκα-εντεκα ωρες ακουσα τη φωνη της αεροσυνοδου να φορεσουμε τις ζωνες μας γιατι σε λιγο θα φταναμε. Επιτελους σκεφτηκα, γιατι ειχα αρχισει εδω και πολυ ωρα να αισθανομαι πολυ αβολα.

Ειχα να δω τον αδελφο μου περιπου δεκα χρονια και η στιγμη της συναντησης στο αεροδρομιο της Νεας Υορκης ηταν πολλη συγκινητικη. Αυτο το μερος ηταν τοσο διαφορετικο αλλα και τοσο γνωστο σε μενα απο τα πολλα Αμερικανικα φιλμ που εβλεπα. Ατελειωτες βολτες καναμε μαζι και μια μερα του ζητησα να με βοηθησει να παρουσιασω τη δουλεια μας σε καποια εταιρεια εκει. Την επομενη κιολας μερα με περιμενε στο γραφειο της η υπευθυνος παραγωγης της Warner Bros. Ο ανελκυστηρας εκανε αρκετο καιρο να φτασει. Τι οροφος ηταν δεν θυμαμαι, αλλα το γραφειο ηταν στο τελευταιο οροφο ενος γιγαντιαιου ουρανοξυστη (Διδυμοι Πυργοι). Αφου μιλησαμε λιγο της αφησα ενα δειγμα και περιμενα την απαντηση της. Μολις βγηκα απο εκει το πρωτο πραγμα που εκανα ηταν να παρω τηλεφωνο το Λαρρυ.

” Λαρρυ…” ειπα “ελα ρε Παυλο που εισαι….γυρισες?” μου απαντησε Π” οχι ακομα Λαρρυ. Κατσε να σου πω τι εκανα γιατι δεν εχω πολλα λεφτα για τηλεφωνο. Λ< για λεγε...σ ακουω." Π"μολις πριν λιγο αφησα τα tape στη warner bros και θα μας απαντησουν συντομα> Λ” σε ρωτησαν τιποτα αλλο?” Π”οχι. Τιποτα…μια νευρωτικη γκομενα μου μιλησε και τιποτα παραπανω..δεν ξερω..δεν μου αρεσε και πολυ η σταση της…” Λ”καλα ρε Παυλο…ποτε ερχεσε?” Π”σε καμια δεκαρια μερες…δεν ξερω ακριβως..” Λ” αντε…σε περιμενουμε..κλεισε τωρα να μην πληρωνεις πολλα..” Π”ενταξει θα τα πουμε σε λιγες μερες Λαρρυ..γεια σου” Λ”γεια σου και χρονια παλλα ρεεε!!!” Π”α ναι…ξεχασα. Χρονια πολλα και χαιρετισματα στον Ατρειδη”

Ετσι μειναμε παλι να περιμενουμε μια απαντηση που ευτυχως θα ηταν συντομα οπως μου ειχαν πει. Πληροφοριακα ακομα περιμενω και εχουν περασει εικοσι και κατι…χρονια απο τοτε… Η μεγαλυτερη ευχαριστηση για μενα, δεν ηταν ουτε η Αμερικη ουτε οι Ουρανοξυστες της. Ηταν η αγαπη που διατηρουσε ο αδελφος μου για μενα εστω και μετα τοσα χρονια! Μου ειχε λειψει και μενα, ιδιαιτερα σε κατι στιγμες που μονο ενας δικος σου ανθρωπος θα μπορουσε να σε καταλαβει. Ημουνα συνεχεια μαζι του απο το πρωι εως το βραδυ, σαν να θελαμε να καλυψουμε το κενο που ειχε αφησει ο χρονος αναμεσα μας. Πολυ θα ηθελα να ημασταν μαζι, αλλα η ζωη μας ειχε πια αλλαξει και εκεινος δεν γυρναγε πισω με τιποτα. Εγω δεν μπορουσα να κατσω, κι ετσι ηρθε η ωρα της επιστροφης με μονη αναμνηση και ελπιδα την αγαπη μας που δεν θα εσβηνε ποτε.

Οταν γυρισα στην Ελλαδα αμεσως βρεθηκαμε με τα παιδια. Ωρες συζητησεων για το πως περασα και για το πως θα συνεχιζαμε. Ηταν καλυτερα να προσπαθησουμε παλι για μια καριερα στο εξωτερικο η οχι? Τελικα μετα απο πολλες συζητησεις, καταληξαμε οτι τη στιγμη αυτη ισως να ηταν ποιο ρεαλιστικο να παμε τη δουλεια μας να την ακουσουν καποιοι παραγωγοι εδω στην Ελλαδα. Ετσι με διαφορους τροπους ηρθαμε σε επαφη με τις εταιρειες και η πρωτη συναντηση δεν αργησε.

Περναγαμε την εισοδο της Polygram στην οδο Πατησιων, οταν χλευαστικα ειπα. “ε και τι εγινε? Και εδω Polygram ειναι, μονο που ειναι στην Ελλαδα!” ” αρχισες τις μαλακιες παλι?… Θα σοβαρευτεις ποτε εσυ?” ειπε ο Λαρρυ γελωντας. Εκει μας περιμενε ενας ανθρωπος, ισως απο τους λιγους που πιστεψε σε εμας, ο Γιαννης Πετριδης. Μαζι με τον Ζουγκρη που ηταν απ οτι θυμαμαι υπευθυνος προωθησης των δισκων της εταιρειας, μας υποδεχτηκαν με τετοιο τροπο που καθε φοβια εφυγε απο πανω μας.

Ειχαν ακουσει τη δουλεια μας πριν βρεθουμε και δειχναν αρκετο ενδιαφερον. Μιλησαμε αρκετη ωρα για τις αποψεις μας περι μουσικης και οχι μονο και ημασταν σε μια κατασταση, πως μπορουμε να βρουμε μια λυση γι αυτη τη δουλεια. Ετσι μειναμε.

Μετα απο δυο τρεις μερες, μας ειδοποιησε ο Πετριδης οτι η δουλεια θα γινει και οχι μονο αυτο. Θα μας πληρωνε και τα εξοδα που καναμε για την ηχογραφηση του Armageddon. Ηταν μια καταπληκτικη μερα, γιατι αρχισε να φαινεται λιγο φως στο τουνελ που λεγοταν P.L.J. band. Περασε ο καιρος, ο δισκος τελικα βγηκε και δεν αργησαν και οι πρωτες εμφανισεις. Ομως οι πωλησεις του Armageddon δεν ξεπερασαν τα εννιακοσια αντιτυπα. Η ειρωνεια ειναι οτι σημερα πουλιεται σαν συλλεκτικο κομματι σε αρκετα υψηλη τιμη.

Armageddon

Ημασταν σε μια κατασταση που πραγματικα δεν ξεραμε τι να κανουμε. Να συνεχισουμε η οχι? Η αγορα στην Ελλαδα ευδοκιμουσε μονο για λαικους τραγουδιστες.

Ηταν η στιγμη που ειδαμε τη πραγματικοτητα καταματα και ισως αυτο να μας προσγηωσε λιγο απο τα εφηβικα μας ονειρα. Ομως ειχαμε πολυ πεισμα θυμαμαι.

Ο Μιχαλης Μαρματακης ηταν ο ανθρωπος που γνωρισαμε εκεινη την εποχη. Ηταν ενας ποιητης με ιδιαιτερο στυλ και ταιριαζε απολυτα στις αποψεις μας, οχι μονο στις μουσικες, αλλα και στο τροπο ζωης. Ετσι περασαμε ατελειωτες ωρες μαζι, μεχρι που αρχισαν οι πρωτες μελοποιησεις των στοιχων του. Υπηρξαν και καποιες αλλαγες στο σχημα μας. Ο Τολης εφυγε απο το συγκροτημα και τη θεση του πηρε ο Φιλλιπας Σπυποπουλος. Μαζι του ηρθε και ο αδελφος του, ο Γιαννης Σπυροπουλος, ευρυτερα γνωστος ως Μπαχ. Τι τρελλα κουβαλουσαν αυτα τα παιδια δεν λεγεται. Καινουρια παρεα, καινουρια γελια.

Η νεα δουλεια ηταν πια ετοιμη σε Ελληνικους στιχους. Ο παραγωγος της Polygram ηταν ο ανθρωπος που μας εσπρωξε πιο πολυ στην ιδεα του Ελληνικου στιχου. Το ονομα του Γιαννης Δουλαμης. Ενας νεαρος με σοβαροτητα και αγαπη για τη δουλεια του. Η σχεση μας δεν εμεινε μονο στα επαγγελματικα, αλλα γιναμε και καλοι φιλοι. Ηταν αυτος που εδωσε την ιδεα να ονομαστουμε ΤΕΡΜΙΤΕΣ, με αφορμη το τιτλο ενος τραγουδιου μας απο το καινουργιο δισκο που ετοιμαζαμε. Σε εμας αρεσε η ιδεα του, γιατι μας θυμιζε τα περιβοητα σκαθαρια, δηλαδη τους BEATLES.

Το συμβολαιο μας με την εταιρεια ηταν για τρια χρονια, η για τρεις δισκους. Ειχαμε λοιπον μπροστα μας δυο ακομα δισκους για να προλαβουμε να γινουμε γνωστοι, αλλιως καμια εταιρεια δεν θα μας εκλεινε συμβολαιο μετα.

Ειμασταν πανετοιμοι οταν ο Δουλαμης μας εκλεισε ενα στουντιο για να αρχισουμε την ηχογραφηση του καινουργιου μας δισκου. Οι ωρες που κλειναμε ηταν κυριως απο τις δεκα το βραδυ εως τις πεντε το πρωι, γιατι τοτε ειχαμε καλυτερη αποδοση, μιας και ετσι ειχε συνηθησει ο οργανισμος μας απο το πολυ ξενυχτι στη πλατεια που συναντιομασταν. Ο Μαρματακης (στιχουργος) μαζι σε καθε μας βημα, ειχε ισως το μεγαλυτερο αγχος απ ολους. Συνηθως καθοταν σε μια πολυθρονα στο στουντιο με τα μακρια ξανθα του μαλλια και τα περιποιημενα του γενια και προσηλωμενος στην ηχογραφηση, ποτε ξεχνουσε τη σταχτη του τσιγαρου του και ετσι επεφτε πανω του η πανω μας και ποτε η γοπα του εφτανε μεχρι το δαχτυλο και τον εκαιγε. Παντα τους στιχους του τους εβλεπε με καποια θεατρικη αποψη και ετσι ετρωγε αρκετο δουλεμα, γιατι πολλες φορες επενεβαινε και στις μουσικες μας αποψεις.

Ομως ημασταν φιλοι και οσα γινονταν ποτε δεν ενοχλουσαν σε βαθος κανενα. Τουλαχιστον μεχρι στιγμης. Η ηχογραφηση ειχε τελειωσει και ειχαν μεινει μονο οι φωνες. Οι ωρες στο στουντιο τωρα ηταν πρωινες, γιατι τοτε οι τραγουδιστες εχουν καλυτερη χροια. Ο Λαρρυ πανετοιμος τελειωσε τις φωνες πολυ γρηγορα και αρχισε αμεσως το remix για το τελειωμα. Ο καινουργιος μας δισκος θα ειχε το νεο αλλα και το παλιο ονομα του συγκροτηματος, σαν μια μεταβατικη φαση απο ονομα σε ονομα. Θα ονομαζοταν ΤΕΡΜΙΤΕΣ και σε παρενθεση P.L.J. band.

Δελτια τυπου σταλθηκαν σε ραδιοφωνικους σταθμους, εφημεριδες, τηλεοραση και οπου αλλου νομιζε η εταιρεια οτι θα ηταν καλυτερα. Ο δισκος ειχε επιτελους κυκλοφορησει και περιμεναμε με αγωνια τη πορεια που θα ειχε με τη καινουργια αυτη αλλαγη που ειχαμε κανει με τους στιχους και το ονομα. “αυριο εχουμε εκπομπη στην ΕΡΤ μαγκες. κοιταξτε να αργησετε οπως παντα!” ειπε ο Λαρρυ με αυστηρο υφος “καλα τοσο πρωι για ψαρεμα θα παμε ρε Λαρρυ?” του απαντησα. “δικιο εχεις!.. Κι αυτοι οι ανθρωποι απο τις εννια το πρωι μας φωναξαν? Τρελλοι ειναι?” προσθεσε. “εγω θα αφησω το μικρο στη μητερα μου και θα σας παρω τηλεφωνο να ξυπνησετε” ειπε ο Αντωνης. Ηταν ο μονος παντρεμενος και ειχε ενα πανεμορφο αγορακι που του εμοιαζε πολυ. Αρχισαν σιγα γιγα να μας παρουσιαζουν στη τηλεοραση, να μας ζητανε σε μουσικες παραγωγες στο ραδιοφωνο, αλλα οχι και πολυ σπουδαια πραγματα. Η αρχη ομως ειχε γινει.

Οι κριτικοι στα μουσικα περιοδικα ηταν επιφυλακτικοι και μαλλον θετικοι εκτος φυσικα απο τον αντιπαθη σε μενα Αργυρη Ζηλο που ηταν παλι καυστικος οπως και στο προηγουμενο δισκο μας. Πολυ μου την εσπαγε η κριτικη απο ανθρωπους που απο την ανεση της πολυθρωνας τους μπορουσαν να μας κριτικαρουν ετσι απλα με πεντε σειρες, ενω εμεις διναμε και τη ψυχη μας γι αυτο το σκοπο. Αργοτερα φυσικα σταματησε να με απασχολει το θεμα, γιατι τους κατεταξα μεσα μου σε βολεμενους και αταλαντους ανθρωπους, που επειδη δεν ειχαν τιποτα δικο τους να παρουσιασουν, εβγαιναν στην επιφανεια χρησιμοποιοντας δουλειες αλλων, κριτικαροντας αρνητικα η θετικα αναλογα με τα συμφεροντα τους.

Ο δισκος πουλησε ποιο πολυ απο τον προηγουμενο αλλα οχι σπουδαια πραγματα. Μερικες εμφανισεις στο Κυτταρο (club) και στο Λυκαββητο μαζι με διαφορα αλλα συγκροτηματα της εποχης. Οι μονοι φανατικοι μας τοτε ηταν οι φιλες μας και οι κολλητοι απο τη πλατεια. Τοτε ηταν που επιασα δουλεια σε ενα γουναραδικο κατω απο το σπιτι μου στην ιδια πολυκατοικια γιατι η κατασταση οικονομικα δεν οδηγουσε πουθενα.

Αυτες οι τριχες απο τις αλεπουδες μπαιναν συνεχεια μεσα στη μυτη μου και με ενοχλουσαν. Επρεπε να ξεχωριζουμε τα ασχημα απο τα καλα κομματια των περισευματων των γουνινων απο αλεπου φτιαγμενων παλτων. Μια δουλεια μονοτονη και αρκετα φτερνιστικη χωρις κανενα ιδιαιτερο μελλον. Ειχα μαλιστα δουλεψει αργοτερα και με το κομματι στις γουνες. Μου εδιναν τα ρελια απο τα παλτα που φτιαχναν και εγω τα ενωνα ολα σε κουβερτες που αφου τις τελαρωνα και τις εβρεχα, τις αφηνα στον ηλιο να στεγνωσουν για να τις πουλησω σαν εργασια πεντακοσιες δραχμες τη κουβερτα. Βαρετη δουλεια, αλλα το μονο που μ ενδιεφερε ηταν η μερα της πληρωμης.

Ο Λαρρυ εφτιαχνε δερματινα κολιε και σκουλαρικια που μετα τα πουλουσε σε τουριστικα μαγαζια με το κομματι. Πραγματικα τα αλλα παιδια της παρεας ποτε δεν μπορεσα να καταλαβω πως ζουσαν! Οχι οτι εμεις ειχαμε αρκετα χρηματα. Ειχαμε ισα ισα να παμε κανενα κινηματογραφο, (φανατικοι του ειδους ). Τι θα γινοταν ομως με το συγκροτημα? Κανεις μας δεν ηξερε. Πραγματικα ηταν μια μεγαλη και νεκρη περιοδος.

Μου εγινε μια προταση τοτε απο τον αδελφο μου να τον επισκεφτω και να κατσω μαζι του αν μου αρεσε.Δηλαδη να εγκατασταθω μονιμα στην Αμερικη. Εκεινος ειχε τελειωσει τις σπουδες του, ειχε οργανωθει επαγκελματικα και ηταν ετοιμος να παντρευτει. Αποφασισα λοιπον να παω για μια ακομα φορα μηπως και τελικα εβρισκα αλλα ενδιαφεροντα απο τη μουσικη κι ετσι κολλουσα εκει. Το ιδιο μονιμο αγχος με το αεροπλανο, αλλα τελικα η ψυχικη δυναμη ειχε βρεθει και η δοκιμασια για μια ακομα φορα με βρηκε νικητη. Πολυ πιεση!

Αφου περασαν αρκετες μερες παρεα με τον αδελφο μου, ηρθε η ωρα να τον παντρεψω, γιατι εγω ημουνα ο κουμπαρος.

Θυμαμαι ειχα αργησει να παω στην εκκλησια επειδη δεν εβρισκα το δρομο. Και δεν εφτανε μονο αυτο. Ενα επεισοδιο μας καθυστερησε.

Ημασταν πεντε αυτοκινητα γεματα με Ελληνες και ενω οδηγουσα το μπροστινο, ενα Αμερικανακι σταματησε μπροστα μου κλεινοντας μου το δρομο και αρχιζοντας να με βριζει γιατι τον ειχα χτυπησει απο πισω οπως ελεγε πριν λιγα μετρα, χωρις να σταματησω να δω τι εγινε. Τοτε ολα τ αυτοκινητα σταματησαν και βγηκανε εξω καμμια δεκαπενταρια Ελληνες, οχι για να κανουνε φασαρια, αλλα για να τον προστατευσουν απο τις σφαλιαρες που ειχα προθεση να του δωσω, κι αυτο γιατι ειχε ερθει προς το μερος μου με ενα κατσαβιδι στο χερι. Τελικα αφου τον φυγαδεψαν στη κυριολεξια και με τη μητερα μου να με παρακαλαει να φυγουμε, φτασαμε στην εκκλησια.

Ο γαμος ηταν πολυ ωραιος και με πολυ γελιο, γιατι ο οργανιστας την ωρα που επαιζε τη γαμηλια μουσικη, κατα λαθος τραβηξε με το ποδι του το καλωδιο του ρευματος και σταματησε η μουσικη τοσο αποτομα που ολοι βαλαμε τα γελια. Μαλιστα στο τελος της τελετης, το φακελλακι με τα πενηντα δολλαρια που μου ειχε δωσει η μητερα μου να το δωσω στον οργανιστα, το ξεχασα επιτηδες για να παρω εγω τα χρηματα, αλλα ματαια. Με επιασε η μητερα μου τη τελευταια στιγμη πριν φυγουμε και με υποχρεωσε να τα δωσω.

Περασε καμποσος καιρος εκει και ο αδελφος μου προσπαθουσε να με πεισει να μεινω μαζι του. Η αγαπη του για μενα ηταν μεγαλη, αλλα και η δικια μου για αυτον. Η Αμερικη ομως ηταν ενα μερος που μου αρεσε, αλλα οχι ενα μερος που θα μπορουσα να ζησω το υπολοιπο της ζωης μου. Ετσι αποφασισα να γυρισω πισω δινοντας υποσχεση στον αδελφο μου οτι συντομα θα βρισκομασταν παλι.

Οταν γυρισα οι φιλοι μου με υποδεχτηκαν με χαρα και αφου τους αφηγηθηκα το ταξιδι μου λεπτο προς λεπτο, αρχισαμε παλι τις προβες και τα σχεδια για το πως θα συνεχισουμε. Επρεπε να βρουμε τη λυση. Μετα απο αρκετο καιρο καινουρια τραγουδια ειχαν ετοιμαστει και ολοι μας καναμε μια συμφωνια τοτε απο κοινου. Να μην γραφουμε το ονομα του συνθετη στους καινουργιους μας δισκους, αλλα το ονομα του συγκροτηματος για να μας κραταει πιο δεμενους και πιο μετριοπαθεις. Αυτη η συμφωνια κρατησε για πολυ καιρο, βολευοντας κατα καποιο τροπο αλλους και κρατωντας κατω καποιους αλλους. Και φυσικα αυτο που λεω δεν ειναι υπονοουμενο αλλα η αληθεια. Ομως εκανε καλο στη φιλια μας και στο δεσιμο που ειχαμε μεταξυ μας, τουλαχιστον για εκεινη τη στιγμη.

Η καινουρια ιδεα ηρθε ως μαννα εξ ουρανου. Πρεπει να ηταν του Λαρρυ και του Δουλαμη. Η ιδεα ηταν να συμμετεχει ο Νταλαρας σε ενα η δυο τραγουδια στο καινουριο μας δισκο. Ηταν ο τελευταιος δισκος του συμβολαιου μας και επρεπε να τα παιξουμε ολα για ολα. Ετσι μετα απο τη μεσολαβηση του Δουλαμη, κλειστηκε μια συναντηση με το Νταλαρα στο σπιτι του για να ακουσει τα καινουργια τραγουδια που ειχαμε ετοιμασει και να δει αν του αρεσει καποιο, χωρις ομως καμια δεσμευση.

Τη μερα αυτη δεν θα τη ξεχασω ποτε. Εβρεχε και εγω πανω στη μοτοσυκλετα μου με το Τακη ακολουθουσαμε το αυτοκινητο του Ατρειδη που μεσα ηταν ο Λαρρυ ο Αντωνης και ο Φιλλιπας, με κατευθυνση το Χαλανδρι οπου ηταν το σπιτι του Νταλαρα. Καποια στιγμη θελοντας να προσπερασω το αυτοκινητο τους, επιταχυνα πιο πολυ απ οτι επρεπε και μετα απο μια θεαματικη τουμπα εγω και ο Τακης βρεθηκαμε ξαπλωμενοι στην ασφαλτο. Εμενα το παντελονι μου σκιστηκε στο γονατο και αιμα ετρεχε απο τη πληγη στο ποδι μου.

Οι αλλοι σταματησαν για να δουν τι εγινε και ενας μικρος πανικος επακολουθησε, οχι για το αν παθαμε τιποτα, γιατι το τραυμα ηταν επιφανειακο, αλλα για το πως θα εμφανιζομασταν στον Νταλαρα ετσι.

” και τωρα τι κανουμε?” ειπα με ενοχο υφος Λ ” πηγαινε να αλλαξεις γρηγορα και ελα. Θα σε περιμενουμε εξω απ το σπιτι του” Α ” δεν θα προλαβουμε Λαρρυ. Εχει πολλη κινηση και θα αργησουν” Λ ” και τι να κανουμε? Μας περιμενουν ολοι. Η εταιρεια…… ο Νταλαρας!!” Μικρη σιγη. Ξαφνικα μου ηρθε η ιδεα. Π ” εμεις θα ερθουμε ετσι. Στο κατω κατω απαγορευεται και ατυχημα να παθουμε?” απαντησα ελαφρως θυμωμενος. “και εγω μαζι σου….”ειπε ο Τακης αποφασιστικα . Λ ” δεν ξερω….καντε οτι νομιζετε..” ειπε ο Λαρρυ και ξαναμπηκε στο αυτοκινητο κοιταζοντας το ρολοι του.

Μια κυρια ανοιξε τη πορτα του σπιτιου του Νταλαρα και μας ειπε να περιμενουμε. Εγω με σκισμενο παντελονι και ξερα αιματα πανω στο ποδι μου ενιωθα αβολα γιατι το σπιτι που εβλεπα ηταν καπως αλλιως απ οτι το φανταζομουνα. Ενα μεγαλο σαλονι με απλετο φως και η καθαριοτητα ισως να ηταν ο πρωτος κανονας σ αυτο το σπιτι.

Δεν αργησε να εμφανιστει ο Νταλαρας που μολις με ειδε ετσι ετρεξε στο μπανιο να μου φερει επιδεσμους και αφου ο ιδιος μου περιποιηθηκε το ποδι καθισε στο καναπε του σαλονιου και αρχισε να μας μιλαει για μηχανες. Η οικειοτητα αυτη μας εκανε να αισθανθουμε πιο ανετα και βολικα, γιατι το τρακ που ειχαμε στην αρχη ηταν αρκετα μεγαλο. Ενας τοσο μεγαλος καλλιτεχνης θα μιλουσε με εμας! Κι ομως ηταν τοσο φιλικος μαζι μας! Μας προσφερε καφε και οτι αλλο ζητησαμε και μετα αρχισε να ακουει τα τραγουδια που ειχαμε αποφασισει να του παρουσιασουμε.

Αφου τα ακουσε προσεκτικα, κατεληξε σε δυο απο τα τρια τεσσερα που του παιξαμε. Στη ΣΚΟΝΗ και στο ΑΡΚΟΥΔΕΣ. Ειχε αποφασισει να συμμετεχει στο δισκο μας με δυο τραγουδια! Ομως το βασικο για μας ηταν οτι θα συμμετειχε και οχι ποια τραγουδια θα διαλεγε…

Αυτη ηταν η ποιο σημαντικη στιγμη των ΤΕΡΜΙΤΩΝ, γιατι αυτη ηταν και η αφορμη να μας μαθει ο κοσμος. Ολοι περιμεναμε τη μεγαλη στιγμη. Τη στιγμη της εμφανισης του Νταλαρα στο στουντιο για να τραγουδησει τα τραγουδια.

Αν δεν το εβλεπα ποτε δεν θα πιστευα τη τελειομανια που τον διακατεχει!!! Εμεις απο τη πρωτη ηχογραφηση νομιζαμε οτι οι φωνες ηταν ετοιμες, ενω αυτος συνεχιζε να τα τραγουδαει παλι και παλι μεχρι να ερθει το αποτελεσμα που αυτος ηθελε. Το αποτελεσμα που τελικα ο κοσμος αγαπησε. Λιγο πριν αρχισει να τραγουδαει εκανε ενα ζεσταμα φωνης με βυζαντινες σκαλες, που μακαρι να τις ειχα ηχογραφησει για να τις ακουω οταν τον θυμαμαι! Πραγματικα ηταν καταπληκτικος. Μετα αρχισε. ΑΧ Η ΑΓΑΠΗ…. ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΣΤΗ ΣΚΟΝΗ…. ΗΜΕΡΑ ΜΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΟΥ ΕΡΗΜΗ… ΚΙΤΡΙΝΗ ΜΕΡΑ. ΧΑΡΕΣ. ΧΑΡΕΣ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΞΑΤΕ… Ο Μαρματακης πραγματικα ειχε γραψει εκπληκτικους στιχους, οπως παντα. Αυτη τη φορα ομως…ηταν το κατι αλλο!!

Πριν καλα καλα βγει ο δισκος, οι μουσικοι παραγωγοι μας ειχαν καλεσει στις εκπομπες τους, σε αντιθεση με τις προηγουμενες δουλειες μας. Τωρα ολοι αρχισαν να μας βλεπουν διαφορετικα και σαν ξαφνικα να αποκτησαμε αλλη αξια σαν μουσικοι αλλα και σαν ανθρωποι. Αυτο ηταν ενα σημειο που με ενοχλουσε απο τη μια πλευρα, αλλα και απο την αλλη μου αρεσε πολυ, γιατι τελικα ειχαμε αρχισει να καταφερνουμε το ποθητο αποτελεσμα.

Ειχαμε φωνη και επρεπε να ακουστουμε.

Ετσι κυκλοφορησε και αυτος ο δισκος, με ονομασια ” Η ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΜΑΡΙΑ ” πουλησε αρκετα και ηταν η μεγαλη αρχη των ζωντανων εμφανισεων μας, υπο μορφη περιοδειας. Το καλοκαιρι γυρισαμε αρκετες πολεις παιζοντας τα παλια και καινουργια μας τραγουδια, αλλα ο κοσμος ποτε ηταν αρκετος και ποτε οχι.

Μα τελικα θα υπαρχει ποτε σιγουρια ! Απορουσα, αλλα αυτη ηταν και η μαγεια. Τιποτα δεν ηταν σιγουρο. Επρεπε συνεχεια να ειμαστε σε ανησυχια και να σκεφτομαστε την επομενη κινηση. Κατι σαν σκακι. Ολοι οι ραδιοφωνικοι σταθμοι επαιζαν τη ΣΚΟΝΗ ! Ειχε τελειωσει το συμβολαιο μας και περιμεναμε ποια εταιρεια θα μας εκανε τη καλυτερη προταση οικονομικη και καλλιτεχνικη. Ομως ακομα τα οικονομικα μας ηταν ασχημα.

Ενότητα V

Ημουνα ξαπλωμενος βλεποντας τηλεοραση, οταν χτυπησε το τηλεφωνο και ο Λαρρυ μου μιλησε γρηγορα και κοφτα.

Λ “Παυλο ελα γρηγορα στο σπιτι γιατι σε μιση ωρα ερχονται για κατασχεση του πιανου…. μ ακους?” Π” ” του ειπα κοφτα χωρις να ρωτησω τιποτα και εκλεισα το τηλεφωνο.

Ο Λαρρυ εκεινη την εποχη εμενε με το Μπαχ και δεν ειχαν πληρωσει αρκετα ενοικια με αποτελεσμα ο ιδιοκτητης να προβει σε κατασχεση. Ομως το μονο που υπηρχε μεγαλης αξιας μεσα στο σπιτι ηταν το πιανο και επρεπε να το φυγαδευσουμε. Κινητοποιηθηκε ολη η ομαδα. Ο Γιωργος εφερε το φορτηγακι του αδελφου του και εμεις οι αλλοι πηγαμε αμεσως να το κουβαλησουμε. Ομως επρεπε να το κατεβασουμε εικοσι περιπου σκαλοπατια απο την εισοδο του σπιτιου μεχρι το σημειο που ηταν σταματημενο το αυτοκινητο. Κι αυτο γιατι το σπιτι ηταν στο υψος των Αναφιωτικων οπου δεν υπηρχε δρομος για αυτοκινητα.

Καθως κατεβαζαμε το πιανο απο τα σκαλοπατια ενα τεραστιο βαρος αισθανθηκα στα χερια μου. Π” κρατατε ρεεε!!! Δεν μπορω αλλο θα μου φυγει..”φωναξα απελπισμενα Λ”αφηστε το κατω!! Αφηστε το κατω!!…με προσοχη…” φωναξε ο Λαρρυ Σιγα σιγα το ακουμπησαμε κατω και κρατωντας το για να μη κατρακυλησει στα σκαλοπατια, ειδα οτι ολοι με ειχαν αφησει απο τη κατω πλευρα των σκαλοπατιων να το κουβαλαω μονος μου και αυτοι απο τη πανω πλευρα να το κρατανε σε ισορροπια.

Π”καλα ρε.. μαλακες εισαστε !” φωναξα Λ” αντε ολοι μαζι απο κατω και ενας δυο τη πανω πλευρα….για μπουλντοζα τον περασατε το Παυλο?” ειπε γελωντας Τελικα το πιανο φυγαδευτηκε και μαζι και εμεις. Ουτε που μας ξαναειδαν ποτε.

Ολες αυτες οι καταστασεις (που ηταν αρκετες) συνοδευοντουσαν παντα με ατελειωτα γελια . Για παραδειγμα θυμαμαι οταν ο Γιωργος μας εκανε προταση μια μερα να αναλαβουμε ολοι μια μετακομιση που ειχε παρει εργολαβεια αυτος, και τα λεφτα θα ηταν καλα, οπως μας εγγυηθηκε! Εμεις πιο πολυ για το γελιο αλλα και για τα λεφτα δεχτηκαμε κι ετσι ξαφνικα βρεθηκαμε στο σπιτι των ανθρωπων που περιμεναν επαγγελματιες οπως τους ειχε υποσχεθει ο Γιωργος. Με σοβαρο υφος (στην αρχη) ξεκινησαμε το κουβαλημα ακολουθωντας τις οδηγιες του εργολαβου. Ετσι τον φωναζαμε προσπαθωντας να κρατησουμε τα γελια μας. Το προβλημα ομως ηταν οτι το διαμερισμα βρισκοταν στον ογδοο οροφο μιας πολυκατοικιας και ο ανελκυστηρας χωρουσε ενα ατομο κι αυτο με το ζορι. Πως θα κατεβαζαμε τα ηλεκτρικα ειδη? Τα χαλια? Τις γλαστρες και ολα τα νοικοκυρια ενος διαμερισματος?

Οταν ειδα τα χαλια τυλιγμενα μου ηρθε μια καλη ιδεα. Να τα πεταμε ενα ενα απο το μπαλκονι και ενας να ειναι κατω να τα φυλαει μεχρι να παμε να τα φορτωσουμε. Ολοι δεχτηκαν αμεσως. Ετσι αφου τα ριξαμε κατεβηκαμε για το φωρτωμα. Ομως η εκπληξη ηταν μεγαλη. Τα χαλια απο τη πτωση και τη προσκρουση μετα απο οκτω ολοκληρους οροφους ειχαν ανοιξει ολα στα δυο.

“καταστροφη!!!!” ειπε ο Γιωργος σιγα “τι κανουμε τωρα?..” μονολογησα τρομαγμενος ” βαλτε τα σιγα σιγα στο φορτηγακι πριν τα δουν και συνεχιζουμε” προσθεσε ο Γιωργος. Π” και οταν τα ανοιξουν τι γινεται?” τον ρωτησα Γ” εμεις θα τ αφησουμε τυλιγμενα στο καινουργιο σπιτι και μετα θα τη κοπανησουμε” ειπε ακομα πιο σιγα αυτη τη φορα.

Ετσι τα τυλιξαμε παλι και με προσοχη τα φορτωσαμε στο αυτοκινητο.

Η μετακομιση ομως δεν ειχε τελειωσει ακομα!!

Και φυσικα εμεις συνεχισαμε τις γκαφες, αυτη τη φορα πιο μεγαλες.

Επρεπε να κατεβασουμε το ψυγειο απο τα σκαλοπατια. Και τι ψυγειο. Τερας! Απο πανω εγω κρατουσα την ισορροπια και απο κατω ο Γιωργος με τον Κομνο ( φιλος μας απο το Πτελεο), προσπαθουσαμε να το ισορροπησουμε, οταν απο τα πολλα γελια, οι κατω δεν αντεξαν και αφησαν το ψυγειο στη τυχη του. Αυτο φευγοντας με μεγαλη ταχυτητα και μετρωντας τα σκαλοπατια ενα ενα, σαν βομβα ετοιμη να εκραγει, μετα απο αρκετα μπαμ μπουμ κατεληξε να κατεβει εναν οροφο μονο του. Ειχε σχεδον διαλυθει. Η πορτα της καταψυξης ειχε ξεκολλησει απο το κυριως σωμα και συνεχισε τη πτωση της και στο παρακατω οροφο. Ο θορυβος ηταν τεραστιος! Ανθρωποι βγηκαν απο τα διαμερισματα τους κοιτωντας με απορια.

” αυτο.. ονομαζεται…. το φαινομενο της βαρυτητας…” ειπε ο Κομνος με υφος ειδικου! Τα γελια τωρα ηταν ακομα πιο πολλα και δακρυα ειχαν αρχισει να τρεχουν απο τα ματια μας. Η νοικοκυρα ακουγοντας οτι κατι περιεργο ειχε συμβει ηρθε να δει και βλεποντας εμας να εχουμε λυθει στα γελια και το ψυγειο σχεδον κατεστραμμενο, αρχισε να φωναζει σε βοηθεια και να βρισκεται σε κατασταση αλοφροσυνης. Και με το δικιο της φυσικα. Εμεις ημασταν σε αμοκ νευρικου γελιου και κρατωντας το στομαχι μας σιγα σιγα κατεβηκαμε κατω και φυγαμε οπως οπως.

Ο Γιωργος ομως ειχε δυσκολη συνεχεια γιατι η γυναικα ηταν γνωστη του μπαμπα του και ετσι για λιγο διαστημα εφυγε απο το σπιτι του και εμενε μαζι μας. Μονο οταν του υποσχεθηκε η μητερα του οτι ο μπαμπας ηταν πια ηρεμος, επεστρεψε πισω.

Με το Γιωργο ειχαμε το ιδιο παθος (σε βαθμο μανιας) με τις μηχανες. Οι εκτος Τερμιτων παρεες μας ηταν ολοι με μηχανες και τακτικα οργανωναμε εκδρομες αφηνοντας πισω ολες μας τις σκοτουρες και τα προβληματα.

Αυτο και το μπιλλιαρδο ηταν οτι με ειχε γοητευσει πιο πολυ απ ολες μου τις ασχολιες, εκτος φυσικα απο τους Τερμιτες.

Ετσι λοιπον οποια συναυλια καναμε, εγω πηγαινα με τη μηχανη ανεξαρτητως καιρου και αν ο καιρος ηταν καλος ολο και ενας Τερμιτης μου ζηταγε να τον παρω μαζι μου. Οταν ομως εβρεχε, καναν τις παπιες! Ολοι στο αυτοκινητο και εγω μονος μου. Και δικαιολογημενα φυσικα. Θυμαμαι ειχαμε να κανουμε μια εμφανιση στη Θεσσαλονικη, οταν ο Μπαχ μου ζητησε να τον παρω μαζι μου. Ετσι ξεκινησαμε εμεις στη μηχανη και οι αλλοι μαζι με τα οργανα στο αυτοκινητο του Φιλλιπα. Ο Μπαχ με εσφιγγε απο πισω γουσταροντας πολυ τη ταχυτητα, αλλα καπου καπου φοβοταν αρκετα και μου ζηταγε να σταματησω δηθεν για να παει τουαλετα. Εγω γελαγα απο μεσα μου, αλλα τον καταλαβαινα γιατι οι ταχυτητες ηταν μεγαλες και οταν καποιος δεν τις εχει συνηθισει δεν μπορει να τις αντεξει για πολλη ωρα. Οι αλλοι ειχαν ξεκινησει μιαμιση ωρα νωριτερα, οταν τους συναντησαμε στα Τεμπη. Εκει καναμε παντα σταση για πλαταροσουπα και για καφεδακι. Αφου λοιπον ξεκουραστηκαμε και ειμασταν ετοιμοι να φυγουμε, δεν βρισκαμε πουθενα το Μπαχ.

” στη τουαλετα θα ειναι…” ειπε ο Φιλλιπας. Λ”ας ετοιμαζομαστε εμεις και θα ερθει…” Αφου περασαν πεντε δεκα λεπτα ακομα και δεν ειχε εμφανιστει, ανυσηχισαμε μηπως επαθε τιποτα. Ψαξαμε ολο το μαγαζι, στις τουαλετες, εξω, μεσα, πουθενα ομως. Εκεινη τη στιγμη ηρθε ενας σερβιτοτος προς το μερος μας και μας ρωτησε. ” τι ψαχνετε ρε παιδια?” “εναν απο τη παρεα μας, αλλα δεν τον βρισκουμε πουθενα..” του ειπα. “ποιον..! αυτον με τα κοκκινα μαλια και τη καραφλα?” μας ρωτησε. “ναι. Μηπως τον ειδες?v ειπε ο Λαρρυ. “αυτον που μοιαζει με το Μποζο?!” ξαναειπε ο σερβιτορος γελωντας. “ναι αυτον,,v ειπε ο Φιλλιπας ενοχλημενος που αποκαλεσε ετσι τον αδελφο του. “τον ειδα να πηγαινει προς τα διοδια..αλλα δεν ειδα να γυρναει πισω> προσθεσε “καλα..ευχαριστω..v ειπα μικρη σιγη και μολις λιγο απομακρυνθηκε απο μας,ακουστηκε σιγα η φωνη του Φιλλιπα. “αντε μη σου γαμησω τιποτα τωρα…. κολογκαρσονο!!”

Με διαθεση γελιου αλλα και αγωνιας μαζι, πηγαμε ακριβως απεναντι απο το εστιατοριο, εκει που ηταν τα διοδεια και ρωτησαμε εναν υπαλληλο μηπως ειδε το φιλο μας με τη καραφλα και τα κοκκινα μαλλια. Η απαντηση ηταν εκπληκτικη.

Μας ειπε οτι τον ειδε να φευγει με ωτοστοπ πριν απο μιση ωρα περιπου. Ολοι μας μειναμε αφωνοι να κοιτιομαστε και τοτε αρχισαν παλι τα ατελειωτα γελια, αλλα μεσα μας ειχε μεινει η απορεια. Πως μπορει να γινει αυτο!! Μα τελικα τοση τρελλα κουβαλουσε ο Μπαχ, η ηταν τοσο εκκεντρικος? “αα!!…αυτο δεν ειναι τιποτα..” ειπε ο Φιλλιπας και συνεχισε, “μια φορα επαιζε στο Κυτταρο με το Γερμανο και στη μεση της σεζον τους αφησε στα κρυα του λουτρου και εφυγε..! χαχαχαχα> “και γιατι εφυγε?” ρωτησε ο Λαρρυ. “μηπως ηξερε και ο ιδιος γιατι? Χαχαχα” απαντησε Τωρα τα γελια ηταν πολλα και οι υπαλληλοι των διοδιων μας κοιτουσαν περιεργα και υποτιμητικα. Βλεπεις η εμφανιση μας εφευγε απο το κατεστημενο και τη ρουτινα των εργαζομενων ανθρωπων! Φτασαμε τελικα στη Θεσσαλονικη και πηγαμε απευθειας στο ξενοδοχειο για να αφησουμε τα πραγματα μας. Εκει ο Μπαχ σαν να μη τρεχει τιποτα μας εξηγησε που ειναι τα δωματια μας, αλλα ποτε δεν μας εξηγησε γιατι ειχε φυγει.

Η συναυλια ηταν στο Θεατρο Κηπου( καλοκαιρινος χωρος), στις εννια το βραδυ και επρεπε να παμε αρκετα νωριτερα για το καθιερωμενο τεστ ηχου.

Οταν φτασαμε στο Θεατρο ο οργανωτης ηταν αρκετα ανησυχος, γιατι οπως μας ειπε την προηγουμενη εβδομαδα ειχε εκει συναυλια ο Σιδηροπουλος και οι Πανκ εκαναν αρκετα προβληματα πετοντας μπουκαλια μπυρας στο παλκο, με αποτελεσμα να σταματησει η συναυλια. “αυτο ειναι προβλημα..” μονολογησε ο Λαρρυ. Καναμε οτι ειχαμε να κανουμε για τον ηχο και πηγαμε καπου για φαγητο, περιμενοντας την ωρα της συναυλιας με αρκετο στρες για το τι εμελε να συμβει. “καλα…ειναι δυνατον αυτοι να ειναι πιο αγριοι απο εμας?..ειναι δυνατον!!” ειπα αγριεμενος “οχι, αλλα ειναι ποιο πολλοι!…Καταλαβες τωρα?” απαντησε εκνευρισμενος ο Λαρρυ. Σκεφτομουνα αρκετη ωρα για τη λυση και στο τελος αποφασισα τι επρεπε να κανω. Ετσι με αυτοπεποιθηση και αγριαδα ζωγραφισμενη στο προσωπο μου, ειπα. “αστο πανω μου Λαρρυ το θεμα και ολα θα πανε καλαv “δηλαδη και τι θα κανεις ρε μαγκα?..για πες μας και μας!!” ρωτησε ειρωνικα ο Λαρρυ. “οταν θα ερθει αυτη η ωρα, θα δεις…Εγω δεν μασαω απο τετοια!” του απαντησα θυμωμενα. Δεν ανταλλαξαμε κουβεντα για πολλη ωρα και η ωρα της κρισης πλησιαζε.

Ο κοσμος ειχε γεμισει το Θεατρο και πολλοι πανκ ηταν ορθιοι μπροστα ακριβως κατω απο το παλκο. Θα μπορουσαν ευκολα ακομα και πανω να ανεβουν, γιατι υπηρχε μια ραμπα που ενωνε το κατω χωρο με το δικο μας.

Η ιδεα μου ειχε μπει απο πολυ νωρις, οταν ακομα καναμε τις τελικες προβες για τον ηχο. Ημουνα λοιπον ετοιμος για δραση απο τη πρωτη κιολας στιγμη. Μια μουσικη απο Μπρους Σπριξτιν επαιζε σε μεγαλη ενταση απο τα τεραστια ηχεια δεξια και αριστερα των θεατων και ολα εδειχναν οτι η ατμοσφαιρα ηταν τεταμενη και ετοιμη να εκραγει. Στα καμαρινια εμεις καναμε το τελευταιο κουρντισμα στις κιθαρες και ο οργανωτης μας ειπε οτι σε τρια λεπτα βγαινουμε. Δωσαμε τις κιθαρες να τις ακουμπησουν στα ειδικα σταντ στη σκηνη και ειμασταν ετοιμοι.

“της πουτανας γινεται κατω…αντε να δουμε πως θα βγει το βραδυ!” ειπε ο Λαρρυ σβηνοντας το τελευταιο τσιγαρο πριν την εξοδο. “ανεβειτε εσεις και εγω ερχομαι..” του απαντησα κατευθυνομενος προς την εξοδο που οδηγουσε στη πισω πλευρα του Θεατρου και οχι προς τη σκηνη. “που πας ρε τρελλεθηκες? Σε ενα λεπτο βγαινουμε!” μου φωναξε ο Λαρρυ νομιζοντας οτι αστειευομαι. “ανεβειται και ερχομαι. Μην ανησιχεις” του απαντησα με μια ηρεμια που του εδειχνε οτι ξερω ακριβως τι παω να κανω και εφυγα απο τη πισω πορτα. Ο συνχρονισμος ηταν τελειος!

Τη στιγμη που οι Τερμιτες βγαιναν στη σκηνη, εγω εμπαινα απο τη εισοδο πανω στη μηχανη με τα φωτα αναμμενα παραμεριζοντας αρκετο κοσμο και με ενα διαπεραστικο μουγκρισμα απο τη χειροποιητη (4 σε μια) εξατμηση της μηχανης. Αλλοι προσπαθουσαν να προφυλαχτουν μην τους χτυπησω, αλλοι μεναν ακινητοι κοκκαλομενοι απο το φοβο και αλλοι σπρωχναν ο ενας τον αλλον για να βγουν εξω. Επικρατουσε ενα χαος οπως ακριβως την ωρα του σεισμου που ολοι προσπαθουν να βγουν εξω απ οπου ναναι και οπως ναναι. Και ενω ολοι ειχαν μεινει αφωνοι χωρις να καταλαβουν ακριβως τι γινεται, οδηγησα με “παντες>” τη μηχανη στη ραμπα ανεβαινοντας στο παλκο. Χαος, φωνες χειροκροτηματα και οι πανκ ειχαν τρελαθει! Εκει την ακουμπησα στο πλαινο σταντ και με μια γκαζια την εσβυσα. Αρπαζα τη κιθαρα και ξεκινησαμε ενα ξεφρενο ρυθμο του ομονοιμου τραγουδιου μας

” ΤΕΡΜΙΤΕΣ. ΤΕΡΜΙΤΕΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΜΟΝΟ ΜΥΤΕΣ……”Τα ματια του Λαυρεντη και του Αντωνη εβγαζαν φωτιες.Πιστευω οτι αν καποιος τους ελεγε την παραμικρη κουβεντα εκεινη τη στιγμη ισως και…κι εγω δεν ξερω τι θα γινοταν…!

Ο κοσμος βρισκοταν σε τρομερο κεφι και οι πανκ ειχαν γινει φανατικοι μας φιλοι. Ηθελαν να ανεβουν στη σκηνη να μας αγκαλιασουν αλλα οι λιγοστοι security της συναυλιας τους εμποδιζαν κι ετσι τα εβαλαν μαζι τους.

Ο Λαρρυ την εχει καταβρει και τραγουδουσε εκπληκτικα. Ο Αντωνης επαιζε τα σολο της ζωης του. Ο Φιλλιπας στα τυμπανα σαν να βρισκεται στο Γουντστοκ και ο Μπαχ τα εδινε ολα. Ειχε σχεδον τελειωσει η συναυλια, ακομα τρια τραγουδια θα λεγαμε, οταν καποιοι απο τους πανκ μας ζητησαν να ανεβουν στη σκηνη και να παιξουν ενα δυο τραγουδια με τα δικα μας οργανα. Τους αφησαμε να ανεβουν προειδοποιοντας τους να μη κανουν καμμια ζημια στα οργανα γιατι ηταν αρκετα ακριβα. Εμεις τωρα απο κατω και αυτοι στη σκηνη, αρχισαν ενα μονοτονο ρυθμο, αγριο και εκωφαντικο! Ξαφνικα ο τραγουδιστης αρχησε το τραγουδι….

” ΓΑΜΩ – ΓΑΜΩ- ΓΑΜΩ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ…..”

Απο κατω οι δικοι τους ειχαν πια ξεφυγει απο τα λογικα τους και ο ενας βαραγε τον αλλο, μετα τον φιλαγε και διαφορα τετοια παλαβα.

“αυτοι ειναι ποιο τρελλοι κι απο μας!” φωναξε ο Αντωνης κατω απο τη πιεση του ηχειου που ηταν ακριβως διπλα μας.

Ξαφνικα ομως ενας απο τους δυο πανκ κιθαριστες εκανε μια κινηση που μας παγωσε. Σηκωσε ψηλα τη κιθαρα με διαθεση και κινηση που εδειχνε οτι ηθελε να τη σπασει. Και φυσικα καθολου δεν περιμενα να δω αμα το ενοουσε, αλλα με ενα σαλτο βρεθηκα αναμεσα τους και αφου τους επιασα και τους δυο απο το λαιμο, τους χτυπαγα μεταξυ τους οπως ο Οβελιξ τους Ρωμαιους. Το περιεργο ηταν οτι οι αλλοι πανκ μου φωναζαν να τους βαρεσω ποιο πολυ. Τι περιεργα παιδια, σκεφτηκα.

Η συναυλια ειχε τελειωσει και το Θεατρο εμοιαζε να θελει ανακαινηση.

Η επομενη μερα μας βρηκε στο δρομο της επιστροφης, εμενα μονο μου στη μηχανη και τους αλλους στο αυτοκινητο.

About the author

Who‘s behind this

Demo

Skyler

Photographer

skyler@moreno

Phone: 555-357-3005

Charming, CA

8727 Sutter Street

Copyright 2013 by YOOtheme - All rights reserved
powered by Warp 7 Framework and
designed and crafted with UIkit

Demo