Δυο Μαγικές Βραδιές στο Θέατρο Badminton. Η συγκλονιστική ερμηνεία της Ελένης Βιτάλη…
Δύο μαγικές βραδιές στο Θέατρο Badminton με γενικό τίτλο “Από τον Βασίλη Τσιτσάνη στον Μίκη Θεοδωράκη”. Δύο βραδιές, γεμάτες από τραγούδια πού όλοι αγαπήσαμε, τραγουδήσαμε, σκύψαμε πάνω τους σε χαρές και λύπες.
Η Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης γνωρίζοντας αυτό το μουσικό υλικό πιο καλά από τον καθένα ανέλαβε να “στήσει” μια μουσική παράσταση, βρίσκοντας τα σημεία που επικοινωνούν τα τραγούδια αυτών των δύο σπουδαίων δημιουργών. Δύο νέοι τραγουδιστές, ο Δώρος Δημοσθένους και ο Ζαχαρίας Καρούνης μαζί με την Ελένη Βιτάλη ανέλαβαν να τραγουδήσουν αυτά τα τραγούδια.
Κατ΄ αρχάς, μόνο η παράθεση των τίτλων των τραγουδιών στο έντυπο, που μας έδωσαν στην είσοδο είναι ενδεικτική. Από την “Συννεφιασμένη Κυριακή” ,την “Αχάριστη”, το “Κάποια μάνα αναστενάζει” από την μεριά του Βασίλη Τσιτσάνη μέχρι το “Ασμα Ασμάτων”, το “Κράτησα την ζωή μου”, “Της αγάπης αίματα” από την μεριά του Μίκη Θεοδωράκη, μιλάμε για κάποια από τα κορυφαία Ελληνικά τραγούδια του εικοστού αιώνα. Περιμένεις να τα ακούσεις, αλλά παράλληλα έχεις και στα αυτιά σου τις πρώτες εκτελέσεις, που πρωτομάθαμε μέσα από τους δίσκους βινυλίου.
Με το που αρχίζει η ορχήστρα να παίζει τα ξεχνάς όλα αυτά. Δέκα δεξιοτέχνες μουσικοί ενώνουν τους ήχους τους και το αποτέλεσμα σε γυρνάει σε άλλες εποχές. Τις εποχές, που οι μεγάλες ορχήστρες έβγαζαν ήχους μαγικούς και αξεπέραστους. Ο Δώρος Δημοσθένους και ο Ζαχαρίας Καρούνης αποδεικνύουν με τις ερμηνείες τους μια κλάση τραγουδιστών δυσεύρετη στις μέρες μας. Ο Δώρος περνάει από την “Μάγισσα της Αραπιάς” στο “Νύχτα Μαγικιά” όχι με ευκολία αλλά με το ειδικό βάρος, που χρειάζεται το κάθε ένα από αυτά τα τραγούδια. Και ο Ζαχαρίας από το πασίγνωστο “Με παράσυρε το ρέμα” στο “Μια φυλακή”, που είναι ένα από τα λιγότερο γνωστά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη από τον “Διόνυσο”, οι ερμηνείες του σε κάνουν να ξεχνάς τις πρώτες εκτελέσεις.
Μέχρι την στιγμή που εμφανίζεται στην σκηνή η Ελένη Βιτάλη τραγουδώντας το “Αντιλαλούνε τα βουνά” και αμέσως μετά το “Σαββατόβραδο”. Δεν χρειάζεται να πούμε μεγάλα λόγια για αυτή την τραγουδίστρια. Την ξέρουμε όλοι και γνωρίζουμε μέχρι που φτάνει η φωνή της -και η ψυχή της. Ε, λοιπόν, δεν τα ξέραμε όλα. Στο σημείο, που ερμηνεύει δύο από τα “Δεκαοχτώ Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας”, η Ελένη Βιτάλη αφήνει όλες τις τεχνικές που μπορεί να έχει μια τραγουδίστρια με την εμπειρία της και γίνεται απλά σπαρακτική.
Διαπιστώνεις ότι τα δάκρυα που σού ξέφυγαν ακούγοντάς την, κυλούν και στα μάγουλα του διπλανού και του παραδίπλα και σε όλο το θέατρο. Ο κόσμος σηκώνεται όρθιος και την αποθεώνει. Μοιάζει σαν να βγήκε από συναυλία της Μεταπολίτευσης. “Την Ρωμιοσύνη μη την κλαις”, και να ένα τραγούδι που νομίζαμε ξεχασμένο στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, που βρίσκει τις γέφυρες επικοινωνίας με το κοινό του 2015. Τα γεγονότα, που ζούμε τον τελευταίο καιρό κάνουν το τραγούδι να ακούγεται σαν να γράφτηκε σήμερα, για όλα αυτά που ζούμε.
Το πρόγραμμα τελειώνει με ένα από τα τραγούδια του “Επιτάφιου”, με την φωνή της Ελένης και ο κόσμος δακρυσμένος, ενθουσιασμένος, μαγεμένος στέκεται όρθιος και χειροκροτεί τους συντελεστές, που του χάρισαν αυτή την σπάνια βραδιά. Ανάμεσα στο κοινό καλλιτέχνες, πολιτικοί, που χειροκροτούν με την ίδια ένταση. Μια βραδιά μαγική, που σε κάνει να καταλάβεις πως αυτά τα τραγούδια του Τσιτσάνη και του Θεοδωράκη έχουν περάσει προ πολλού στο αίμα μας και κυλούν ερήμην μας. Και το πιο πιθανό είναι ότι θα εξακολουθούν να κυλούν και στο αίμα των γενιών που θα έρθουν, αφού έχουν γίνει ήδη ένα κομμάτι της συλλογικής μας ταυτότητας.
Ο Άγγελος Κουτσούκης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ξεκίνησε να δουλεύει στα 18 του, στο περίφημο βιβλιοπωλείο Kauffman.
Από τη δεκαετία του ’80 μέχρι το 2008 έκανε εκπομπές στα περισσότερα από τα Αθηναϊκά ραδιόφωνα. Αυτή ήταν η “ερωτική” του σχέση. Γιατί η “συζυγική” ήταν οι Δημόσιες Σχέσεις στην ιστορική δισκογραφική εταιρεία LYRA από το 1994 μέχρι το 2013. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο σχέσεις, πρόλαβε να κάνει κάποιες συνεντεύξεις σημαντικών προσώπων, που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά του μουσικού τύπου, σαν αυτές της Φλέρυς Νταντωνάκη ή του Άκη Πάνου.
Το γράψιμο υπήρξε ένα απωθημένο, που η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια. Το μυθιστόρημα “Ο άνθρωπος που έμενε στο Φάρο” είναι το πρώτο του βιβλίο.
