Ενότητα VI

Written by Musicom. Posted in Uncategorized

Ο δισκος πηγαινε εκπληκτικα καλα!

Η ΣΚΟΝΗ ειχε γινει μεγαλη επιτυχια.

Οποιο σταθμο και να ακουγαμε επαιζε το τραγουδι μας. Στις συναυλιες του Νταλαρα στο εξωτερικο, ο κοσμος τον αποθεωνε τη στιγμη που τραγουδουσε τα δικα μας τραγουδια. Ημασταν χωρις συμβολαιο με μια επιτυχια στα χερια μας και επρεπε να παρουμε τη σωστη αποφαση απο τις προτασεις που ειχαμε.

Υπηρχε αρκετος χρονος μπροστα μας να σκεφτουμε τι επρεπε να κανουμε και ετσι ελαφρως χαλαρωμενοι απολαμβαναμε τη κατασταση. Πηγαιναμε βολτες, κινηματογραφο και τακτικα βρισκομασταν στο σπιτι του Λαρρυ για να παιζουμε κανενα χαρτακι.

Ηταν ενα παιχνιδι στα χαρτια που ονομαζοταν ” μπουρλοτο ” και μας ειχε πιασει μια περιεργη μανια μ αυτο. Ετσι φτιαχναμε τις δυαδες μας και παιζαμε δυο εναντιον δυο, με διαφορα στοιχηματα. Δηλαδη οποια δυαδα εχανε, επρεπε να βρει περιπτερο ανοιχτο στις τρεις η ωρα το πρωι, γιατι τετοιες ωρες παιζαμε, και να φερει στους αλλους τσιγαρα και σοκολατες, με τον σαδιστικο ορο οι ηττημενοι να μην μπορουν να απολαυσουν απο τα επαθλα. Αλλο στοιχημα ηταν ποιος θα επλενε το αυτοκινητο μεσα στα μαυρα μεσανυχτα, με κουβαδες και σαπουναδες και ας ηταν χειμωνας! Διαφορα τετοια φιλικα στοιχηματα που μας διασκεδαζαν και μας κρατουσαν κοντα τις νεκρες ωρες και μερες.

Ενα βραδυ λοιπον παιζαμε οπως παντα και οι δυαδες ηταν ενας καινουριος μας φιλος απο τη Κυπρο ο Τακης και εγω,με αντιπαλους το Λαρρυ με το Κομνο. Η ατυχια τους ηταν μεγαλη και συνεχεια εχαναν. Ο εκνευρισμος του Λαρρυ ηταν πολυ μεγαλος και ετσι η διασκεδαση ειχε πια χαλασει. Περιμεναμε πως και πως να τελειωσουμε και να παμε στα σπιτια μας, οταν ξαφνικα ο Λαρρυ βλεποντας οτι η ατυχια του συνεχιζεται και μετα απο ενα μεγαλο κολπο που εβγαλα στο παιχνιδι, πεταξε τα χαρτια του και αρχισε να βριζει.

Ειχαμε αρχισει τις προβες για τυχον συναυλιες και για να περασουμε το προσωπικο μας ηχο στις καινουριες μας συνθεσεις. Εκει υπηρχαν τακτικα διαφωνιες και αρκετοι καυγαδες, γιατι υπηρχε προβλημα συνεννοησης ιδιαιτερα τον τελευταιο καιρο. Παντα υπηρχαν αυτα, αλλα οχι σε τετοιο βαθμο και με τοση σοβαροτητα οσο αυτη την εποχη.

Δεν ηξερα τι, αλλα κατι συνεβαινε στο Λαρρυ. Ειχε αλλαξει? Δεν μπορουσα να καταλαβω. Ομως στο συγκροτημα ηθελε παντα να περναει το δικο του, σαν μια πρωτογονη κατασταση κυριαρχιας και αρχηγιας, οπως οταν οι σκυλοι αφηνουν τη μυρωδια τους απο τα περιτωματα στα δεντρα για να ξερουν τ αλλα αρπακτικα οτι εκει ειναι δικη τους περιοχη και οτι ειναι οι αρχηγοι. Ειχε αρχισει να θεωρει τους Τερμιτες δικια του υποθεση και αυτο ενοχλουσε ολους μας. Ισως να ηταν δυσκολη εποχη για εκεινον κι ετσι καναμε υπομονη χωρις να τεντωνουμε το σκοινι. Φυσικα παντα υπηρχαν και οι καλες στιγμες που μας εκαναν να ειμαστε αγαπημενοι και φιλοι, παραμεριζοντας και ισως κακως, τις ασχημες στιγμες μας.

Ο Λαρρυ εκεινη την εποχη εγραψε ενα τραγουδι για το Μπουλα, το Μπανακι Μανακι που εγινε μεγαλη επιτυχια. Μετα τον καλεσε ο Βαρδης να τραγουδησει μαζι με τους Κατσιμιχαιους το “Σχημα Λογου” και γενικα ειχε πολλες και καλες προτασεις. Αναμφιβολα ηταν καλος τραγουδιστης και του ειχαν αρχισει οι εξω-τερμιτικες προτασεις.

Δηλαδη αρκετοι του ειπαν τοτε να συνεχισει μια καριερα μονος του, αλλα αυτος αγαπουσε το συγκροτημα και τους φιλους του οπως ηθελα να πιστευω και απερριπτε τις οποιες προσφορες του γινονταν. Ολα ηρθαν αρκετα αποτομα εκεινο το καιρο. Ειχαμε ευκαιριες και επρεπε να τις αρπαξουμε. Σε ποια εταιρεια θα πηγαιναμε? Ο Πετριδης που μας ειχε πιστεψει απο την αρχη, τωρα ηταν στην VIRGIN. Μας παροτρυνε να τον ακολουθησουμε και ετσι καναμε, περνοντας και καποια αρκετα χρηματα σαν προκαταβολη.

Το συμβολαιο ηταν για τρεις δισκους, και τωρα ειμασταν μονο τεσσερις σαν ΤΕΡΜΙΤΕΣ. Ο Λαρρυ, ο Φιλλιπας, ο Αντωνης και εγω. Ο Τακης ειχε αποχωρησει και ο Μπαχ θα ηταν απλως μουσικος που θα πληρωνοταν απο εμας οταν τον χρειαζομασταν και αν φυσικα ηταν ελευθερος, γιατι ετσι προτιμουσε. Δεν μπορουσε αυτος ο ανθρωπος να μπει σε κλισε και σε σχηματα. Ειχε τη δικια του λογικη, τη δικια του μουσικη ελευθερια, το δικο του μοναδικο πνευμα που παντα θαυμαζα και ζηλευα καλοπροεραιτα. Ταυτοχρονα υπογραψαμε και στην Α.Ε.Π.Ι., εταιρεια πνευματικων δικαιωματων, περνοντας κι απο εκει καποια χρηματα, μιας και ειχε τελειωσει το προηγουμενο μας συμβολαιο με την Ε.Μ.Σ.Ε.

Μπορει σαν μουσικο σχημα να ειχαμε παει αρκετα μπροστα, ομως σαν φιλοι ειχαμε οπισθοδρομησει. Και η αληθεια ειναι οτι αυτο ηταν ενα φαινομενο τακτικο σε συγκροτηματα, οχι μονο σε μας, αλλα ακομα και σε τεραστια σχηματα της εποχης. Ηταν ο σοβαροτερος λογος διαζυγιου των συγκροτηματων .

Δεν θυμαμαι πως, αλλα εκεινη την χρονικη περιοδο γνωρισα μια κοπελα που δουλευε στο Υφυπουργειο Νεας Γενιας και η θεση της ηταν σημαντικη. Γιναμε στενοι φιλοι με την αοριστη μορφη της ελευθερης σχεσης και μας εφερε σε επαφη με ανθρωπους που διοργανωναν εκδηλωσεις για το Υφυπουργειο. Ετσι μας κλειστηκαν αρκετες συναυλιες στην επαρχια με ελευθερη εισοδο και αυτο εκανε πολυ καλο στη δημοτικοτητα μας. Χαρακτηριστικα θυμαμαι μια που καναμε στη Μυτυλινη για τους φανταρους. Εκει μας εστειλαν γιατι ειχε γινει μια αυτοκτονια ενος στρατιωτη και επρεπε να αναπτερωθει το ηθικο των υπολοιπων.

Φτασαμε λοιπον στο στρατοπεδο και ενω η συναυλια κυλαγε ωραια και ομαλα, καποιοι φανταροι σηκωθηκαν να χορεψουν ενα ροκ εν ρολ, οταν οι αξιωματικοι τους το απαγορεψαν και ετσι η ατμοσφαιρα θυμιζε πιο πολυ νταχαου παρα διασκεδαση. Ενας φανταρος δεν αντεξε, σηκωθηκε και αρχισε να χορευει, οταν ενας αξιωματικος τον επιασε απο το πουκαμισο και σκιζοντας το, τον τραβηξε κατω βιαια και με το ετσι θελω. Εμεις βλεποντας αυτη την εικονα, ολα τα στρατιωτικα μας αποθυμενα απεναντι σ αυτο το αισχρο και απανθρωπο συστημα βγηκαν στην επιφανεια και αμεσως ο Λαρρυ πεταξε το μικροφωνο κατω, εγω πεταξα το μπασσο, ο Φιλλιπας εδωσε μια κλωτσια στα τυμπανα, ο Αντωνης δυναμωσε στο τερμα τον ενυσχιτη του βγαζοντας εναν εκωφαντικο θορυβο και διαφορα τετοια, που ξεσηκωσαν ακομα περισσοτερο τους φανταρους. Σταματησαμε να παιζουμε και απαιτησαμε αμεσως να φυγουν ολοι οι μονιμοι αξιωματικοι απο την αιθουσα κι αν θελαν ας καναν κι αλλιως. Μην ξεχναμε, Υφυπουργειο ηταν αυτο!

Ετσι η συναυλια εξελιχτηκε σε καταπληκτικη και οταν φυγαμε αφησαμε εντολη να μην εχει κανενας καμια επιπτωση. Και φυσικα ετσι και εγινε!

Αυτες οι στιγμες ηταν που μας κρατουσαν σφιχτα δεμενους και νιωθαμε οτι ειχαμε θεση και αποψη που επρεπε να την κατευθυνουμε με καποιο τροπο για να ταρακουνησουμε το κατεστημενο. Αυτο το γαμημενο το συστημα ομως, δυσκολα μπορουσε κανεις να το πειραξει! Κατεστημενο?

Να και κατι που θυμηθηκα τωρα…

Εστριβα σε μια στροφη στα Λιμανακια, οταν ο πισω τροχος αρχισε ελαφρα να γλυστραει. Ενιωσα την ηδονη του κινδυνου και αυτο ηταν κατι σαν δοση, αλλα με αναγκασε να κλεισω ελαφρια το γκαζι για να επαναφερω τη μηχανη μου στην ομαλη της πορεια, ξυνοντας ελαφρια το αριστερο μαρσπιε πανω στην ασφαλτο απο τη κλιση που ειχα. Μικρες σπιθες βγαιναν απο τη τριβη και το αθλητικο μου παπουτσι εχανε αλλο πιο λιγο απο τη λαστιχενια του σολα. Μετα την εξοδο απο τη στροφη αρχισε να εμφανιζεται η επομενη. Σκυβοντας λιγο και επιταχυνοντας ελαφρως, πηρα τη καταλληλη γωνια για να μπορεσω να πετυχω τη μεγαλυτερη ταχυτητα εισοδου, οταν ακουσα τη σειρηνα ενος περιπολικου λιγο πισω μου, που προσπαθουσε μαλλον να φτασει εμενα. Απο το καθρεφτη μου εριχνα πεταχτες ματιες και τωρα η μηχανη δουλευε σε ρυθμο φυγης περνοντας τις στροφες σε οριακες κλισεις. Το αστυνομικο ακουγοταν ακομα, αλλα πιο μακρια αυτη τη φορα και προσπαθουσα να βρω ενα τροπο να φυγω απο την επαφη που ειχαμε. Στην ουσια μια κλιση για υπερβολικη ταχυτητα θα ετρωγα, αλλα τωρα τα πραγματα ηταν πιο σοβαρα γιατι δεν ειχα σταματησει οταν επρεπε. Μετα απο αρκετη ωρα δεν ακουγα πια τιποτα, αλλα η αγωνια της φυγης με ειχε κανει να οδηγαω σαν τρελος, μεχρι που η κουραση της ταχυτητας με σταματησε σε μια παραλια πιο διπλα απο το δρομο για να αναψω ενα τσιγαρο.

Δεν ειχα προλαβει να το τελειωσω οταν κοιτωντας το δρομο παγωσε το αιμα μου. Το περιπολικο που με κυνηγουσε περνουσε τωρα ακριβως διπλα μου με σβηστες τις σειρηνες. Εγω με γυρισμενη τη πλατη συνεχιζα να καπνιζω χωρις να δειξω καποιο σημαδι αναστατωσης. Το αυτοκινητο ελαττωσε ελαφρως ταχυτητα και μετα συνεχισε τη πορεια του επιταχυνοντας. Προφανως δεν ηταν σιγουροι για το αν ημουνα εγω αυτος που πριν λιγο κυνηγουσαν. Η καρδια μου μπηκε στη θεση της και με ανακουφιση ξαπλωσα στην αμμο.

Πολλες φορες εκανα αυτη τη διαδρομη, ιδιαιτερα οταν ημουνα σε καποια δυσκολη κατασταση, οδηγωντας αρκετες ωρες με μονη συντροφια τη μηχανη μου και τη φυση που τοσο πολυ αγαπουσα. Τον καινουριο μας δισκο τον προετοιμαζαμε αρκετο καιρο, γιατι θελαμε η συνεχεια να ειναι το ιδιο δυνατη οπως και με το προηγουμενο.

Πολυ ψαξιμο στον ηχο και στην ενορχηστρωση, με τον Μιτζελο να δυναμωνει το μουσικο του υφος στα σολα και το Λαρρυ με ποιο ωριμη φωνη απο οτι στους προηγουμενους δισκους. Η ομαδα ηταν στη καλυτερη της κατασταση και ελειπε μονο η καινουρια ιδεα της καθιερωμενης μας εκπληξης. Αυτης που θα εκανε παλι το κοσμο να μας προσεξει θελει δεν θελει! Ετσι ηρθε η συνεργασια με τη Φλερρυ Νταντωνακη που θα τραγουδουσε ενα τραγουδι μας. Το ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ.

Η Φλερρυ ηταν μια ερμηνευτρια κολοσσος, με τρομερη ποιοτητα και ιστορια και αυτο μας εκανε να εχουμε ενα θαυμασμο και σεβασμο στο προσωπο της. Οι μερες περναγαν και καπου καπου εβγαινε και καποια συναυλια για να μπορεσουμε να οικονομησουμε κανενα ψιλο που θα μας εκανε να περασουμε τον υπολοιπο καιρο μεχρι την επομενη. Εγω στις δυσκολες εξακολουθουσα να βοηθαω τους γονεις μου στο περιπτερο και ετσι ειχαν τσιγαρα και οι κολλητοι της παρεας. Φυσικα και παγωτα οταν ηταν καλοκαιρι. Ενα καλοκαιριατικο βραδυ λοιπον, την ωρα που δουλευα, ηρθε ο Λαρρυ στο περιπτερο με πρησμενο το κουτελο και μου ειπε οτι ενα γκαρσονι του εσπασε το μπουκαλι της κοκα κολας που επινε στο κεφαλι, μετα απο ενα καυγα που ειχαν.

Σε λιγα λεπτα τα ρολλα ειχαν κατεβει και αμεσως ο Ατρειδης εγω και ο Λαρρυ κατευθυνομασταν προς τη καφετερια που δουλευε ο σερβιτορος, με ασχημες προθεσεις. Μετα απο λιγη ωρα ειχαμε φτασει, μιας και το περιπτερο ηταν στο Συνταγμα, δηλαδη πολυ κοντα στη Πλακα που επρεπε να παμε. Φτανοντας ειδαμε ενα περιπολικο να περιμενει σταματημενο. Η καφετερια ηταν ακριβως διπλα στο σπιτι του Λαρρυ. Πηγαμε προς το μερος των αστυνομικων με διαθεση φασαριας και διαμαρτυριας, οταν μας ειπαν οτι αν πειραξουμε το γκαρσονι θα αναγκαστουν να μας πανε στην Ασφαλεια.

Ομως εμεις ζηταγαμε εκδικηση και ειμασταν αποφασισμενοι να τον στειλουμε νοσοκομειο μολις βρισκαμε τη πρωτη ευκαιρια. Ετσι περιμεναμε ποτε θα σχολασει και μετα τα πραγματα θα ηταν ευκολα.

Περασαν περιπου δυο ωρες απο τοτε, αλλα η στιγμη που περιμεναμε ναυαγησε, οταν τον ειδαμε συνοδευομενο απο την αστυνομια να μπαίνει στο περιπολικο και να φευγει. Με κλωτσιες ριξαμε κατω μερικα τραπεζακια της καφετεριας και απο τοτε αρχισε ενας ψυχρος πολεμος μ αυτο το μαγαζι που κρατησε αρκετα χρονια. Σε πρωτη φαση, μια μερα που ηταν γεματο απο κοσμο, εμεις γυρισαμε τα ηχεια του σπιτιου προς την αυλη του και δυναμωνοντας τα στο διαπασων, βαλαμε στο κασσετοφωνο ενα αγριο ροκ τραγουδι που εκανε το κοσμο να μην ξερει απο που να φυγει. Την αλλη φορα παιζαμε ποδοσφαιρακι στην αυλη του σπιτιου του Λαρρυ, οταν το μπαλλακι εφυγε και στη κυριολεξια καρφωθηκε μεσα στο ποτηρι ενος τουριστα που επινε το ουισκακι του ανεμελος. Και πολυ γελιο μιλαμε. Ο ιδιοκτητης φωναζε την αστυνομια σε καθε τετοια κατασταση, αλλα εμεις τη κοπαναγαμε και γυριζαμε την αλλη μερα για καινουργιους μπελαδες. Με λαθος ανθρωπους τα ειχε βαλει. Και το χειροτερο ηταν οτι δεν μπορουσαμε να ξαναπαμε εκει σαν πελατες. Και εκανε κατι κρεπες!!!!!!!

Η ειρωνια ηταν οτι πολλες φορες ακουγαμε τραγουδια μας απο το ραδιοφωνο της καφετεριας, αλλα αυτοι δεν ξεραν οτι ειμαστε εμεις και ετσι απολαμβαναμε την επιτυχια μας σαν τα τραγουδια μας να βγαιναν μεσα απο ενα μουσικο Δουρειο Ιππο! Μεγαλες πλακες και καθημερινα σκεφτομασταν τι φαρσα να τους κανουμε.

Το καλοκαιρι ειχε περασει με αρκετες εμφανισεις και ο χειμωνας μας εβρισκε ετοιμους για την καινουργια ηχογραφηση. Η Νταντωνακη στο στουντιο και ολοι μας προσηλωμενοι στο Λαρρυ που επαιζε κιθαρα και η Φλερρυ τραγουδουσε. Δεν χρειαστηκε δευτερη φορα να πει το τραγουδι. Με τη πρωτη το αποτελεσμα ηταν εκπληκτικο.

Τιτλος του δισκου, ΤΣΙΜΕΝΤΕΝΙΑ ΤΡΕΝΑ και ολοι περιμεναμε την ημερα της κυκλοφοριας για να δουμε την απηχηση που θα ειχε. Και ενω ολα ειχαν παρει το δρομο τους, ετσι ξαφνικα ενα πρωι ο Λαρρυ μου προτεινε να παμε στην Αγγλια να βρουμε τον αδελφο του Παπαθανασιου που ηταν παραγωγος σε μια εταιρεια εκει, γιατι οπως ελεγε τον ενδιεφερε η δουλεια μας και ηθελε με καποιο τροπο να συνεργαστουμε.

Ετσι με αφορμη το οτι ενα φιλικο μας ζευγαρι θα πηγαινε στη Γερμανια με το αυτοκινητο τους για το μηνα του μελιτος και οτι θα μπορουσαν να μας μεταφερουν μεχρι εκει, αποφασισαμε να παμε. Ηταν καλη ιδεα για μενα, γιατι απο την Αγγλια θα μπορουσα να παω ευκολα στην Αμερικη για τη καθιερωμενη μου επισκεψη στον αδελφο μου. Επρεπε να πηγαινω καθε χρονο στην Αμερικη τουλαχιστον μια φορα, για να μπορω να εχω τη πρασινη καρτα, δηλαδη το δικαιωμα μου να πηγαινω χωρις να χρειαζομαι βιζα, καθως επισης και το δικαιωμα εργασιας εκει.

Κεφάλαιο 3

Written by Musicom. Posted in Uncategorized

11 χρονια μετα 1998

Δεν θυμαμαι ακριβως πως και που αλλα ενας απο τους Τερμιτες μου ειπε οτι ειχαμε μια προταση για μια μεγαλη συναυλια στο Ειρηνης και Φιλιας με αφορμη το περασμα των 10 περιπου χρονων της διαλυσης μας. Για μενα αυτο σημαινε οτι επρεπε να αφησω τις δουλειες μου που εκεινη τη στιγμη ηταν μεταξυ Ελλαδας και Βουλγαριας και να κατεβω στην Αθηνα για τις προβες που ηταν απαραιτητες μιας και ειχαμε να παιξουμε μαζι τοσα χρονια. Και οχι μονο αυτο, αλλα τουλαχιστον εγω ειχα να πιασω κιθαρα στα χερια μου τα τελευταια επτα χρονια.

Ετσι λοιπον αποφασιστηκε να γινει η συναυλια ακριβως την ιδια ημερομηνια που ειχε γινει η τελευταια μας μεγαλη συναυλια στο Λυκαββητο.Την ημερα της επετειου του Πολυτεχνειου.

Οι προβες αρχσισαν σε ενα στουντιο ηχου που ειχε κλειστει για μας και οι συνεντευξεις επεφταν βροχη. Θυμαμαι οτι ημασταν στα κεντρικα δελτια ειδησεων στη τηλεοραση και μαλιστα προσκεκλημενοι.Αληθεια δεν καταβαινα γιατι μας εδιναν τοσο πολυ σημασια τωρα και οχι πριν διαλυθουμε.Ισως γιατι τα τραγουδια των Τερμιτων αντεξαν στο χρονο τελικα, ο κοσμος τα αγαπησε και ο κυριοτερος για μενα λογος ηταν οτι ο Λαυρεντης ηταν η αιτια που τα κρατησε ζωντανα. Τα τραγουδουσε στις συναυλιες του χρονια τωρα μιας και ο κοσμος τα ζητουσε .Η πορεια του Λαρρυ ηταν και ειναι ανοδικη οπως ολοι ξερουμε κι αυτο επαιξε τον ιδιαιτερο λογο ακομα και για την προταση της συναυλιας αυτης. Καλη καριερα επισης εκανε και ο Μιτζελος, γιατι απεδειξε οτι εκτος του οτι ειναι πολυ καλος κιθαριστας τελικα ειναι και ενας εξαιρετικος συνθετης. Ολα αυτα τα χρονια που περασαν οταν βρισκομουνα σε καποια πολη που ο Λαρρυ εδινε συναυλια ημουνα παντα εκει και ζουσα κι εγω τις στιγμες αυτες σαν να ημουν κι εγω στη σκηνη. Καμαρωνα το Λαρρυ σαν εναν Τερμιτη και οχι σαν μεμονωμενο καλλιτεχνη. Ετσι καθε επιτυχια του την αισθανομουν σαν δικια μου.

Ολα καλα ομως με τα χρονια που περασαν πολλα ειχαν συμβει. Μεγαλο πληγμα ο χαμος του Ατρειδη οταν ενα βραδυ επεσε με το μηχανακι του πανω σε μια ελια στο χωριο εκει που εμενε και ετσι μας αφησε με ενα τεραστιο κενο μεσα στις καρδιες μας, αλλα και με ενα μεγαλο ερωτηματικο για τη ζωη. Πριν απο χρονια σαν νεοι ποτε δεν μπορουσαμε να φανταστουμε οτι κατι μπορει να μας συμβει.

Ο Λαρρυ κι αυτος εκανε δυο εγχειρησεις στην καρδια και εγω ημουνα ετοιμος για χειρουργειο με σοβαρα προβληματα στη μεση. Τελικα οτι κανεις στη ζωη το πληρωνεις απ οτι εχω πια καταλαβει. Αν γυρναγε ομως ο χρονος πισω, παλι τα ιδια θα εκανα. “Τιποτα δεν εχει αλλαξει-τιποτα δεν ειναι οπως παλια”

Οι μερες περναγαν και ειμασταν ετοιμοι για τη συναυλια. Ξαφνικα αισθανθηκα το ιδιο αγχος που ειχαμε παντα πριν απο καθε συναυλια και αυτο με εκανε να αισθανομαι παλι νεος παλι ετοιμος για τα παντα. Θα ηταν μια βραδια που θα επανενωνε παλι φιλους και θα επαληθευε το μυθο που δημιουργησαν οι Τερμιτες με τους εξι δισκους που κυκλοφορησαν. Μαζι μας θα ηταν σαν μουσικη στηριξη των τραγουδιων οι εξης μουσικοι. Νικος Καρατζας(κρουστα), Αλεκος Παρασκευοπουλος(μπασο) και Δημητρης Μπελλος(πληκτρα). Τα εφε θα ηταν εκπληκτικα και γενικα η σκηνη των 500 τμ θα ηταν κατι πρωτογνωρο για Ελληνικο συγκροτημα. Απ οτι αποδειχτηκε αργοτερα, οχι μονο γεμισε το γηπεδο (15.000 κοσμος) αλλα εσπασε και το ρεκορ προπωλησεων εισιτηριων με 7.500 απο 4.000 που ειχαν οι Dire Straits στο συγκεκριμενο σταδιο. Οι Magic de Spell ανοιξαν τη συναυλια σαν support γκρουπ, μιας και τους επιλεξαμε γιατι ηταν το μοναδικο συγκροτημα που ειχε μεινει απο εκεινη την εποχη και μαλιστα ειχαμε ξεκινησει μαζι την ιδια εποχη στην ιδια εταιρεια. Ο κοσμος φωναζε και τα ηχεια του σταδιου ειχαν σταματησει.Τα φωτα κλειστα και περιμενουμε πισω απο τη σκηνη να μας δοθει το σημα για να ανεβουμε. Ξαφνικα αναβουν κατι τεραστια λειζερ και ενας μηχανικος τεραστιος τερμιτης αρχιζει να αναδυεται απο τη σκηνη προς την οροφη του σταδιου. Ο κοσμος παραλληρει και γενικα γινεται ο χαμος. Δεν κρυβω τη συγκινηση μου και αυτη η συγκεκριμενη στιγμη θα μεινει χαραγμενη στη ψυχη μου σαν η καλυτερη μετα την γεννηση των παιδιων μου. Δυναμισμος τεραστιος και να που ειμαστε ακομα ζωντανοι σκεφτηκα. Οταν ανεβηκαμε στη σκηνη ηταν κατι που δεν μπορουσα να φανταστω πριν απο λιγο καιρο. Μια λαοθαλασσα να φωναζει ρυθμικα τερμιτες.

Η συναυλια κρατησε περιπου τρισημισυ ωρες και οσοι καλλιτεχνες ηχαν συνεργαστει μαζι μας αλλα και μεμονωμενα με τον Λαρρυ ηρθαν να μας τιμησουν εκτος απο τον Νταλαρα που ελειπε στο εξωτερικο και τον Μ. Λιδακη που ειχε τα δικα του προβληματα. Για τον Λιδακη ειχα γραψει μετα απο την διαλυση μας σχεδον το μισο δισκο του με επιτυχια το Νιωθω πολλα.

Το τελος μας βρηκε να μιλαμε για τα παλια και να γελαμε παλι οπως τις καλες παλιες εποχες.

Η συναυλια αυτη κυκλοφορησε σε 2πλο cd και οπως μου ειπε αργοτερα ο Λαρρυ πηγαινε για πλατινενιο. Δεν ξερω τελικα τι εγινε μετα.

Περασαν αρκετα χρονια απο τοτε και ακομα υπαρχει στη μνημη μας η τελευταια μας συναντηση και ποιος ξερει…Παντα εχω την ελπιδα οτι θα χτυπησει το τηλεφωνο και θα ειναι καποιος που θα μας προτεινει την επομενη συναυλια. Ισως την 20 χρονια μετα…

Τελος

Σημειωση. Το 2πλο CD με τον τιτλο From Vertigo to Virgin (1988) μετα απο δικαστικη αποφαση κατοπιν αιτησεως μου, απαγορευτηκε να κυκλοφορει κι ομως ακομα πωλειται. Οι λογοι ηταν οτι ενω η εκδοση ηταν προσεγμενη απο εμφανιση, η καλλιτεχνικη επιμελεια ηταν απαραδεκτη και προσβλητικη προς εμενα. Εχει ανακριβειες οσον αφορα τα ονοματα των συνθετων και μαλιστα σε ενα σημειο αναφερει οτι στο τραγουδι “Νιωθω πολλα” συνθετης ειναι ο Μιτζελος ενω ειμαι εγω. Μπορει να το δει κανεις στα ονοματα των συνθετων στο δισκο με τιτλο “Νιωθω πολλα” του Μ.Λιδακη. Επισης προσβλητικο θεωρησα οτι ειχε στο ενθετο συνεντευξεις απ ολους τους Τερμιτες εκτος απο εμενα που υπηρξα ιδρυτικο μελος. Ισως να ηταν ακριβο το τηλεφωνο απο πλευρας εταιρειας για να επικοινωνησει μαζι μου στη Θεσσαλονικη που ειχα μετακομισει τοτε…

Ενότητα Ι

Written by Musicom. Posted in Uncategorized

Το ΤΣΙΜΕΝΤΕΝΙΟ ΚΟΝΣΕΡΤΟ μολις ειχε κυκλοφορησει. Ηταν ενας δισκος που πραγματικα απεικονιζε με ακριβεια τη συναυλια του Λυκαββητου.

Οι πωλησεις πηγαιναν αρκετα καλα και εμεις συνεχιζαμε τις εμφανισεις μας με διαφορετικη πλεον εικονα αλλα και αυτοπεποιθηση.

Την συγκεκριμενη περιοδο πιστεψαμε οτι ισως με μια καριερα μονοι μας, θα ειχαμε καλυτερο μελλον εκματαλλευομενοι το μουσικο δαιβατηριο που λεγοταν Τερμιτες. Σκεφτηκαμε λοιπον να φτασουμε οσο γινεται πιο ψηλα το συγκροτημα και μετα να σταματησουμε πριν αρχισει η πτωση.

Ετσι μια μερα ο Λαρρυ εφερε τη συζητηση γυρω απο τη διαλυση του συγκροτηματος και θυμαμαι οτι του ηταν δυσκολη η στιγμη της προτασης του. Μας ειπε λοιπον, μετα απο το δισκο που ειμασταν υποχρεωμενοι βαση συμβολαιου να βγαλουμε, οτι θα συνεχιζε μονος του, αρα θα ηταν και το τελος των Τερμιτων. Χωρις φωνη το συγκροτημα δεν μπορουσε να υπαρχει. Και οχι μονο αυτο. Ο Λαρρυ ηταν και συνθετης στο συγκροτημα. Ηταν η ψυχη των Τερμιτων. Οταν πρωτακουσα αυτα που ελεγε δεν πιστευα στ αυτια μου οσο και να το ειχαμε συζητησει πριν. Το συζηταγαμε μεν αλλα ποτε δεν ειχαμε φερει τη τελικη στιγμη στο μυαλο μας Χρειαζομουν καιρο για να το βαλω στο μυαλο μου. Χρειαζομουν να φυγω για λιγο και να σκεφτω.

Απογοητευμενος αρκετα, ειπα να παω στο χωριο να βρω τον Ατρειδη και να κατσω λιγο μαζι του. Ηξερα οτι η παρεα μου του αρεσε και δεν θα του ημουνα βαρος. Σκεφτηκα οτι ισως να ημουν και η αφορμη να σταματησει για λιγο να πινει, γιατι το τελευταιο καιρο το ειχε παρακανει με το αλκοολ. Την αλλη κιολας μερα, μετα απο τρεις ωρες ταξιδι, ημουν εκει. Ο χειμωνας στο χωριο ηταν δυσκολος. Το μονο που ειχε κανεις να κανει ηταν να παιζει χαρτια στο καφενειο της πλατειας και φυσικα να πινει. Για μενα ομως, ηταν οτι χρειαζομουνα εκεινη τη στιγμη.

Ολα ηταν καλα, ομως η ωρα του υπνου ηταν αρκετα δυσκολη για μενα, γιατι το σπιτι του Ατρειδη εκτος του οτι δεν ειχε ρευμα, ειχε γεμισει με αρουραιους. Η Μαρω ειχε φυγει στο βουνο για να ζευγαρωσει και δεν ειχε γυρισει πισω, με αποτελεσμα τα ποντικια να μην φοβουνται τιποτα.

Ειχε βραδιασει και ελαφρως εως πολυ ζαλισμενοι απο τα κρασια γυρισαμε σπιτι. Εκει αναψαμε τη λαμπα πετρελαιου και μετα απο λιγο πηγαμε στα κρεββατια μας.

Δεν ειχε περασει μιση ωρα, οταν ακουσα ενα θορυβο απο το παταρι του ξυλινου σπιτιου. Εβγαλα το χερι μου απο τις κουβερτες και δυναμωσα λιγο τη λαμπα. Κοιταξα γυρω γυρω, πανω, δεξια αριστερα, αλλα τιποτα. Αντε να σε παρει ο υπνος τωρα.σκεφτηκα. Κουκουλωθηκα παλι με τις κουβερτες, ομως αυτη τη φορα τα αυτια μου και οι αισθησεις μου ηταν σε επαγρυπνηση.

Μετα απο πεντε λεπτα ησυχιας ακουσα ενα δυνατο χτυπημα στο παταρι συνοδευομενο απο ενα τσιριχτο και απο ενα ξαφνικο ροχαλητο του Ατρειδη. Αυτη τη φορα ανασηκωθηκα και η λαμπα δυναμωσε στο μαξιμουμ. Κοιταξα προς το παταρι αλλα τιποτα. Δεν υπηρχε περιπτωση να κοιμηθω. Αυτο ηταν σιγουρο.

Οι θορυβοι αυτοι συνεχιστηκαν για πολυ ωρα μεχρι που μες το μισοσκοταδο διεκρινα ενα καλωδιο να κρεμεται απο το δοκαρι του παταριου, λιγο πιο διπλα απο το κρεββατι μου. Σκεφτηκα οτι μπορει να ηταν και σκοινι, ομως δεν εδωσα ιδιαιτερη σημασια. Το πετρελαιο στη λαμπα σε λιγο θα τελειωνε, αλλα θα ξημερωνε κι ολας. Καθως λοιπον σκεφτομουν τι μπορει να ηταν αυτα τα τσιριχτα, κοιταξα παλι προς τα πανω, ομως το σκοινι που νομιζα οτι εβλεπα, ελειπε.

Πανικος μ επιασε οταν καταλαβα οτι το σκοινι δεν ηταν τιποτα αλλο παρα καποιο φιδι που ετρωγε ποντικια και τα τσιριχτα ηταν που τα επνιγε καθως τα εσφιγκε για να μπορεσει να τα καταπιει. Δεντρογαλια,σκεφτηκα.Τουλαχιστον δεν ειχε δηλητηριο. Ομως μονο το οτι ηταν ενα φιδι και καποιες δεκαδες ποντικια μεσα στο σπιτι,με εκανε να ανατριχιαζω.

Το πρωι ο Ατρειδης γελασε οταν του ειπα τη βραδινη μου περιπετεια και μου ειπε οτι επιτηδες δεν εδιωχνε το φιδι για να μην εχει πολλους αρουραιους.Εκατσα περιπου δεκα μερες μαζι του και αποφασισα να γυρισω πισω στον πολιτισμο που ειχα συνηθισει και ηξερα καλα.

Ενότητα Ι

Written by Musicom. Posted in Uncategorized

Θυμάμαι ήταν αρχή καλοκαιριού όταν κατάλαβα για πρώτη φορά μια μεγάλη αλλαγή μέσα μου. Όλα ήταν πια διαφορετικά. Ο τρόπος που έβλεπα, που μιλούσα, που σκεφτόμουν. Κάθε κίνηση έμοιαζε καινούργια σαν να ήμουν άλλος άνθρωπος, σαν να ήμουν άνδρας. Κι όμως ήμουν ακόμα παιδί.

Αυτή τη περίοδο γνώρισα φίλους και φίλες που καθορίσαν την άποψη μου για τη ζωή όπως και τη μη λογική για πολλούς σκέψη μου.

Και τώρα που το σκέφτομαι ίσως να μην είχαν άδικο οι άνθρωποι για το τρόπο ζωής μου. Ίσως εγώ να είμαι ο περίεργος, αλλά τελικά αυτό δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία τώρα πια.

Η αίσθηση του καπνού στο στόμα μου άρχισε να μου δίνει μια αίσθηση διαφορετική, μια αίσθηση ανδρισμού και ταυτόχρονα ντροπής.

” δώσε ένα τσιγαράκι ρε Λαρρυ..” και πρόσεξα να μη βγει στο μπαλκόνι η μαμά μου και με δει.

” έλα μέσα ρε βλάκα να καπνίσουμε με την ησυχία μας” μου φώναξε ο Λαρρυ (Λαυρέντης), κάνοντας μου νόημα να μπω στη κάβα του αδελφού του, Ατρείδη. Ήταν ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου στη Πλάκα και πάντα φοβόμουν ότι οι γονείς μου θα μ’ έβλεπαν και μετά ποιος τους άκουγε!

Ευτυχώς όμως υπήρχε μια κουρτινίτσα που σκέπαζε τα εσωτερικά σκαλοπάτια του παταριού μέσα στη κάβα. Εκεί από πίσω κρυβόμουνα και τράβαγα τζούρες από το τσιγαράκι μας, που όσο ήταν απαγορευμένο, τόσο πιο ωραίο ήταν. Ένοιωθα σαν να έκανα μια επανάσταση, μια κόντρα στο τι πρέπει να κάνω.

Με το σχολείο, γυμνάσιο τότε, δεν τα πήγαινα και παρά πολύ καλά, γιατί βαριόμουνα αυτό το ηλίθιο σύστημα που έπρεπε να μαθαίνω πράγματα άχρηστα κατά τη δικιά μου λογική. Ήταν όπως ακριβώς όταν μικρό με έβαζε η μαμά μου να κοιμηθώ το μεσημέρι χωρίς να νυστάζω, μονό και μονό γιατί έτσι έπρεπε! Θυμάμαι τότε που από μονός μου είχα καταργήσει τους τόνους, δασείες, οξείες και όλα τα συναφή γιατί τα θεωρούσα άχρηστα και κουραστικά χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Το τι είχα ακούσει από τους γονείς μου ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω.

Κι αυτό γιατί ήμουνα μεγάλη αντίθεση με τον αδελφό μου Φώτη που ήταν καταπληκτικός στο σχολείο και ιδιαίτερα στα μαθηματικά. Τώρα όμως είχε φύγει για σπουδές στην Αμερική και τον ζήλευα μονό και μονό γιατί θα μπορούσε να κάνει ότι θέλει χωρίς να τον ελέγχει κανείς.

Και ενώ το τσιγαράκι μας πήγαινε φυσά ρούφα, νάσου εμφανίζεται και ο ” τσιχλης” ο γιος του θυρωρού. Ο Χρήστος ήταν τόσο αδύνατος που μπορούσες να διακρίνεις τους μυς από τα σαγόνια του με τη παραμικρή σύσπαση του προσώπου του.”τι γίνεται!” είπε. ” θα έρθετε να κλωτσήσουμε καμιά μπάλα..?” Συνήθως ρίχναμε κανένα σουτάκι και ο τσιχλης έκανε τον τερματοφύλακα χρησιμοποιώντας για τέρμα τα ρολλά ενός μαγαζιού που ήταν ακόμα ξενοίκιαστο. Ο Λαυρέντης καλός μπαλαδόρος όπως ο ίδιος έλεγε, πάντα έκανε φιγούρες με το στήθος και τα γόνατα, μέχρι να πετύχει ένα εντυπωσιακό σουτ, ανεξάρτητα αν θα πήγαινε προς τα ρολλά η όχι. Όμως πάντα τα κατάφερνε να εντυπωσιάζει και να σε κάνει να τον θέλεις για παρέα.

Ο Λαυρέντης καταγόταν από το Βόλο και είχαν έρθει στην Πλάκα με τη μητέρα του και τους δυο αδελφούς του γιατί είχε χάσει το πατερά του σε μικρή ηλικία. Η μητέρα του μια εκκεντρική κυρία της παλιάς σχολής με προοδευτικές όμως Ιδέες, αυστηρή και κάπως απόμακρη, ήθελε να εντυπωσιάζει με τις θέσεις της περί ιδεών και ζωής χωρίς να δέχεται κανένα διάλογο από ότι θυμάμαι. Περίεργα όμως με είχε συμπαθήσει γιατί έως τότε ήμουν ένα ήσυχο παιδί της γειτονιάς που της άρεσε να κάνει παρέα ο γιος της.

Οι άλλοι της γιοι ήταν ο Ατρειδης και ο Σωκράτης. Όταν πρωτοάκουσα τα ονόματα έμεινα έκπληκτος και πραγματικά θαύμασα αυτή τη γυναικά για το τόσο μπροστά μυαλό της. Ο Ατρειδης εκείνη την εποχή είχε τη κάβα και ο Λαρρυ δούλευε εκεί περιστασιακά στην αρχή και μόνιμα μετά από την αποβολή του από το γυμνάσιο οπού αποφάσισε να μην ξαναπάει. Εκεί που και που πήγαινα και εγώ παρέα βοηθώντας στο κουβάλημα γιατί ήμουνα γερό παιδί λόγω της ασχολίας μου με τον αθλητισμό. Φυσικά όλα αυτά περί αθλητισμού τελείωσαν πολύ γρήγορα και αντικαταστάθηκαν με καφενεία και ποδοσφαιράκια, πράγμα πολύ φυσικό για εκείνη την εποχή. Ήταν η εποχή που ασχολήθηκα πιο πολύ και με τη μουσική και λιγότερο με όλα τα άλλα, με αφορμή ένα απόγευμα που γρατζουνίσαμε λίγο τις κιθάρες με το Λαρρυ, μπαίνοντας μέσα μου το όνειρο του μουσικού και της καριέρας. Ήταν κάτι πολύ αόριστο αλλά και πολύ όμορφο, τόσο όμορφο που πολλά βραδιά έπλαθα όνειρα με συναυλίες, κόσμο πολύ να μας χειροκροτα και για μια περίοδο έτσι με έπαιρνε ο ύπνος κάθε βράδυ.

Σιγά σιγά λοιπόν και σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών φτιάξαμε το πρώτο νοητό μας συγκρότημα με μέλη το Λαρρυ και εμένα ονομάζοντας το PL-band.δηλαδη Παύλος και Λαρρυ band. Όλες μας οι χαρές και όλα μας τα προβλήματα ξεκίνησαν από εκείνη τη μέρα που φτιάξαμε το πρώτο μας όνειρο.

Πέρασε αρκετός καιρός από τότε και απέναντι από το σπίτι μου άνοιξε μια μπουάτ, η Λύδρα από οπού πέρασαν μεγάλοι καλλιτέχνες της εποχής. Για μια περίοδο εκεί τραγουδούσε και ο Πάνος Τζαβέλας και μαζί του άρχισε την πρώτη του δουλειά σαν τραγουδιστής ο Λαρρυ. Τραγούδησε σε αρκετές μπουάτ από ότι θυμάμαι και όλοι έλεγαν καλά λόγια για το φίλο μου. Όμως το συγκρότημα πάντα υπήρχε στη καρδιά του.

Η παρέα τώρα πια είχε γίνει κάτι σαν αδέλφια και καθημερινά περνάγαμε ώρες ατελείωτες στη πλατεία της Πλάκας μιλώντας για θέματα που μας απασχολούσαν, για μουσικά συγκροτήματα, για όνειρα ζωής και έτσι πέρναγε το βραδύ χωρίς να το καταλαβαίνουμε, με αποτέλεσμα την ώρα που οι γονείς μου πήγαιναν για δουλειά, εγώ να γυρνάω σπίτι. Και φυσικά ατελείωτοι καβγάδες, για το τι έκανα και που ήμουν.

Η όλη παρέα κύλαγε με τον ίδιο τρόπο μέχρι που ήρθε η στιγμή ο Λαρρυ να πάει φαντάρος και μετά ένα χρόνο περίπου και εγώ. Εκεί η απόσταση μας σαν φίλοι δεν μεγάλωσε, αλλά βλεπόμαστε αραιά και που. Πέρασαν τα χρόνια με ιστορίες πόνου και γέλιου στον Ελληνικό στρατό, γιατί τότε ακόμα υπήρχαν αρκετά μόνιμα καθίκια εκεί και ήρθε η περιβόητη και πολυπόθητη μέρα της απόλυσης μου μετά από τριάντα τρεις μήνες θητείας. Ο Λαρρυ υπηρέτησε προστάτης(τυχερός και άτυχος) και ήταν έξω αρκετό καιρό πριν από εμένα. Όμως σε όλες τις άδειες μου ήμασταν παρέα. Ήμασταν σαν αδέλφια.

Θυμάμαι μόλις απολύθηκα πέρασα από το σπίτι μου πήρα τη κιθάρα και αμέσως έτρεξα να βρω το Λαρρυ που έμενε πλέον με τον αδελφό του τον Ατρείδη σε μια παλιά μονοκατοικία ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Εκεί αγκαλιαστήκαμε φιληθήκαμε και από αυτό ακριβώς το σημείο αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια μας σαν μουσικοί και σαν φίλοι.

CD “PHOBIE” | Γεωργία Νταγάκη

Written by Musicom. Posted in Δισκογραφικά Νέα

CD “PHOBIE”

Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στο εξωτερικό ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Γεωργίας Νταγάκη ‘’Phobie’’ (Φόβος)

Πρόκειται για μια διεθνή παραγωγή που ξεκίνησε στην Ελλάδα , ολοκληρώθηκε δε και εκδόθηκε στο Βερολίνο από την Monopol Records. Μια εταιρία μέλος της σπουδαίας Meisel Records , στο διάσημο της οποίας Hansa studio έχουν ηχογραφήσει καλλιτέχνες όπως ο David Bowie οι Cure και οι Depeche Mode. Μια εταιρεία που αναγνωρίζει στην Γεωργία Νταγάκη την διεθνή εμβέλεια που έχει ο ήχος η παρουσία και η μουσική της.