Άντε να σταθώ στα πόδια μου…
Εδώ και λίγες μέρες ασχολούνται όλοι με αυτό το τραγούδι… έτσι είπα κι εγώ να του «δώσω» την ευκαιρία… κι άξιζε!
Ο Λεωνίδας Μπαλάφας βρίσκει πάντα τον τρόπο να κάνει αίσθηση με τη φωνή και τα κομμάτια του. Αυτή τη φορά όμως, με τη συνεργασία του Γιώργου Νικηφόρου Ζερβάκη κάνουν πραγματικά τη διαφορά. Καταφέρνουν σε λιγότερο από 5 λεπτά να δώσουν το μήνυμα των επερχόμενων εκλογών, αυτό το «φτάνει πια» που λέμε όλοι, με τρόπο μεστό που προσβάλλει αυτούς που έσφαλαν, χωρίς ωστόσο να τους κατονομάσει. Η εξαιρετική παρουσία του Στράτου Τσικουδάκη στο βίντεο και ο λεβέντικος χορός στα βουνά της Κρήτης, αλλά και στο καφενείο, ραγίζει το δάπεδο. Δεν ξέρω αν είναι τόσο συγκλονιστικό όσο γράφουν όλοι, αλλά σίγουρα είναι ιδιαίτερο. Τόσο ιδιαίτερο που δε σε αφήνει ασυγκίνητο. Μια υπέροχη προσπάθεια που αξίζει όλοι να δούμε…
“Να σταθώ στα πόδια μου”
Στίχοι: Λεωνίδας Μπαλάφας.
Μουσική: Λεωνίδας Μπαλάφας – Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης
Μοιάζω με βομβαρδισμένο τοπίο
με ένα στιχάκι που είναι μουτζουρωμένο
στης ζωής το τελευταίο θρανίο
και με πουλί ξενιτεμένο…
Έχω πείσμα και γερό το στομάχι
σαν το Παύλο με την κάλπικη λύρα
την αγάπη που έχω δώσει δε πήρα
έτσι το θέλησε η μοίρα….
Άντε να σταθώ στα πόδια μου
μετά από τόσα χτυπήματα
έχω ξεχάσει τα βήματα
μα δε με παίρνει να πώ δε μπορώ
πρέπει να μπώ στο χορό..
Μες τον κόσμο μεγαλώνω τον άπονο
ποιός στ΄αλήθεια πέρνει αυτό που του αξίζει
δε το θέλω μα μου βγαίνει παράπονο
γιατι η ρόδα δε γυρίζει..
Με λένε Βαλιάνα και ποτέ δεν είμαι καλά! Σπάω τα νεύρα των γύρω μου χαμογελώντας συνέχεια και βρίσκοντας πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Λέω πως με ηρεμεί η οδήγηση, γιατί πολύ απλά ξεσπάω τα νεύρα μου στους μπροστινούς (γι’ αυτό χαμογελάω μετά). Τελείωσα Πολυτεχνείο κι εδώ και μια δεκαετία βασανίζω ανυπεράσπιστα παιδιά διδάσκοντας μαθηματικά, φυσική και χημεία. Με τη δημοσιογραφία αποφάσισα να ασχοληθώ παράλληλα με την κρίση των 30… κι από τότε το έχω “ρίξει” στη μουσική! Αδυναμία μου είναι η low bap, την οποία όμως μπορώ να συνδυάσω με διάφορες εκφάνσεις της ελληνικής μουσικής. Από Τσιτσάνη και Βαμβακάρη, μέχρι Χατζιδάκι και Θεοδωράκη… κι από Μικρούτσικο μέχρι Πανούση! Αντιπαθώ το κλαψιάρικο “έντεχνο”, μιας και θεωρώ ότι η μουσική είναι τέχνη από μόνη της και δε χρειάζεται ταμπέλες. Αν σας αρέσει η ξύλινη γλώσσα, δε θα σας πρότεινα να διαβάσετε τα κείμενά μου γιατί έχουν πολύ σαρκασμό, χιούμορ, πάθος, αγάπη και… απλές λέξεις! Μότο μου το “αγάπη μόνο ρε”, γιατί σ’ αυτές τις 3 λεξούλες κρύβεται το μεγαλείο που πρέπει να βρίσκουμε κάθε μέρα μέσα μας. Εκτός από τη musicom, με βρίσκετε και στο blog μου. Καλή αντάμωση στα όμορφα!
