Αν το βρεις… χάρισέ το στο Θάνο!
Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αρχίζει η συναυλιακή σεζόν από μια γιορτή αγάπης, μια γιορτή ζωής… Κι αυτό ακριβώς έγινε στην Τεχνόπολη!
Φωτογραφίες: CHOO 6400
«Στα δύσκολα… τα πιο όμορφα, αδέρφια! Για το Θάνο μας…» και κάπως έτσι ξεκίνησε η βραδιά με τους Last Drive σε απίστευτο κέφι… Ηλεκτρικές που έδιναν πόνο, ένταση στο φουλ και στα μάτια όλων μια απίστευτη συγκίνηση για όσα θα ακολουθούσαν… Ο χώρος γεμάτος από τις 8, αλλά κανείς δε νοιαζόταν για την πολυκοσμία και τη ζέστη. Σα να είχαμε όλοι μια «ιερή αποστολή»… Το ίδιο είχαν και οι μπάντες που έπαιξαν, γι΄αυτό και δεν έχει νόημα να κρίνω ή να σχολιάσω τόσο τους Last Drive, όσο και τον Γιάννη Αγγελάκα με την καινούρια του μπάντα που έπαιξαν μετά, παρόλο που δεν ήταν ακόμα έτοιμοι. Ήταν εκεί μόνο από αγάπη και μόνο για το Θάνο. Πόσο πιο απλό; Άνθρωποι με τόσα χρόνια μουσικής στην πλάτη τους έπαιξαν από μισή ώρα, σα να μην είχαν βγάλει ακόμα τον πρώτο τους δίσκο, για να τιμήσουν έναν αγώνα ζωής. Γιατί αυτό είναι το νόημα της μουσικής. Υπάρχει για να ενώνει τους ανθρώπους.
Φωτογραφίες: CHOO 6400
Με… «παράξενα νέα από κάποιο άλλο άστρο» έκαναν την εμφάνισή τους τα Διάφανα Κρίνα στη σκηνή… 7 λεπτά η καρδιά όλων χτυπούσε σαν τρελή για να δούμε το Θάνο Ανεστόπουλο να βγαίνει όρθιος και δυνατός τραγουδώντας «αν το βρεις, αν το βρεις, χάρισέ το σε μένα»… τα μάτια μας γεμάτα, άλλα δάκρυσαν, άλλα όχι… ήταν τόση η συγκίνηση άλλωστε… Σα να σε πήρε κάποιος από το χέρι και να σε πήγε πίσω στην εφηβεία σου, στην πρώτη φορά που άκουσες Κρίνα. Αυτό ήταν η βραδιά. Μια συνάντηση παλιών συμμαθητών. Ένα ιδιαίτερο reunion. Είδα φίλους που είχα χρόνια να δω. Βρήκα «κοινά» με φίλους που γνώρισα πρόσφατα. Κι όλα αυτά με… ομπρέλα τη φωνή του Θάνου. Αυτή την τόσο ιδιαίτερη χροιά που παραμένει αναλλοίωτη, όσα χρόνια κι αν περάσουν… όσο κι αν «έγινε η απώλεια συνήθειά μας», όσο κι αν «τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες»…
Κρατάω αυτή την ωραία μυρωδιά της δεκαετίας του 90. Κρατάω την αφιέρωση του «σκιάχτρου που άρπαξε φωτιά» στη χώρα που δυστυχώς «διώχνει» το Θάνο Ανεστόπουλο. Κρατάω τη συμμετοχή του Αλκίνοου Ιωαννίδη στο «Θέμεθλο» και το «Βάλτε να πιούμε»… Ειδικά στο δεύτερο, μιας και το «βάλτε να πιούμε ζωή» είναι η φράση που συνοψίζει το νόημα της βραδιάς. Κρατάω τις –πάντα συγκλονιστικές– «Μέρες αργίας»… και βέβαια κρατάω τη μεγάλη αγκαλιά μετά το «Μπλε Χειμώνα»… Μια αγκαλιά που από τη μία σήμαινε το τέλος της συναυλίας κι από την άλλη την αρχή μιας καινούριας προσπάθειας…
Ο Θάνος Ανεστόπουλος είπε στην αρχή της συναυλίας ότι «ζούμε όσο θελήσουμε να ζήσουμε»… Και αυτές οι δύο βραδιές ήταν η απόδειξη ότι θέλει να ζήσει πολύ. Ήταν εκεί γιατί τους τελευταίους μήνες έχει αλλάξει τον τρόπο ζωής και τη διατροφή του, δυναμώνοντας από μέσα προς τα έξω. Αποτελεί παράδειγμα μίμησης σε όλους τους υπόλοιπους που θεωρούμε ότι όσα κι αν κάνουμε στον οργανισμό μας, θα συνεχίσει να δουλεύει το ίδιο. Εμείς πρέπει να πάρουμε δύναμη από το Θάνο και να δούμε τη ζωή μας διαφορετικά. Όχι εκείνος από εμάς. Μας απέδειξε ότι πατάει γερά στα πόδια του…
Ευχαριστούμε για όλα Θάνο!
Καλή αντάμωση…
V for Valiana
