Ενότητα IV
Πρεπει να περασε περιπου ενας μηνας απο την επιστροφη μας απο το Παρισι και καμια απαντηση δεν ειχαμε απο την εταιρεια. Οι προβες ειχαν σταματησει εδω και πολυ καιρο και ειχαμε αρχισει να συχναζουμε σ ενα μπιλιαρδαδικο(λεσχη) οπου περναγαμε την ωρα μας συζητώντας και παιζοντας αραια και που. Περιεργως αυτο το παιχνιδι (γαλλικο μπιλιαρδο) με ειχε ενθουσιασει και ο ενθουσιασμος αυτος απογειωθηκε οταν γνωρισα το πρωταθλητη τοτε Σαββα που με μυησε σιγα σιγα στα μυστικα του παιχνιδιου. Ηταν κατι συναρπαστικο. Ηταν η εποχη που με αφορμη το Σαββα το μπιλλιαρδο βγηκε απο τα υπογεια και αρχισε να παιζεται απο σοβαρους ανθρωπους, με τοπικα πρωταθληματα και συμμετοχες σto ανεπισημο εως τοτε Πανελληνιο πρωταθλημα. Θυμαμαι οτι επαιξα και εγω τοτε σε μερικα, με το Λαρρυ και τον Ατρειδη να με παρακολουθουν και να με σιγονταρουν.
Περασε ακομα αρκετος καιρος, μεχρι που μια μερα χτυπησε το τηλεφωνο στη λεσχη και ηταν η μητερα μου που με ειδοποιησε οτι καποιος απο το εξωτερικο με ψαχνει με ονομα Gio !! Αφησε μηνυμα να επικοινωνησω μαζι του. ” Λαρρυ, ηρθε η μεγαλη στιγμη…” του ειπα χωρις να τον κοιταω “τι εγινε? Ποιος ηταν?” με ρωτησε αν και ειχε καταλαβει απο το υφος μου. “Ο Gio ειπε στη μητερα μου να του τηλεφωνησουμε. Τι λες. για καλο η για κακο μας θελει” του ειπα “εχω μαζι μου το τηλεφωνο του. Παμε σ ενα θαλαμο να του τηλεφωνησουμε τωρα.” ειπε ξερα και χωρις εκφραση ο Λαρρυ.
Εφοδιαστηκαμε μερικα νομισματα και τρεξαμε στο ποιο κοντινο θαλαμο που βρηκαμε. Ο Gio ελειπε απο την εταιρεια και θα ηταν πισω την αλλη μερα, μας ειπαν. “αντε να κοιμηθεις σημερα!” ειπε ο Λαρρυ αναστεναζοντας. Π “ρε το πουστη με το πονο μας παιζει?” Λ “αυριο πρωι πρωι πρεπει να τον παρουμε ενα τηλεφωνο γιατι θα σπασουν τα νευρα μου…” Π “Παμε να ειδοποιησουμε τους αλλους για να μαζευτουμε και να δουμε τι θα κανουμε. Ηρθε η μεγαλη στιγμη Λαρρυ!! Μονο ΝΑΙ μπορει να μας πει. Αλλιως τι μας ψαχνει!” Λ “μακαρι να ειναι ετσι”
Προχωρησαμε απο το Κουκακι στη Πλακα με τα ποδια ο καθε ενας στις σκεψεις του χωρις πολλες κουβεντες. Μονο που και που ανταλλασαμε καποια κουβεντα και μετα παλι σιωπη. Πως θα περναγε αυτο το βραδυ!!
Καθισμενοι στη πλατεια στη Πλακα ολοι μαζεμενοι αρχισαμε τις αποψεις γυρω απο το επιμαχο θεμα και το αγχος ειχε θολωσει το μυαλο μας, μεχρι που εμφανιστηκε ενας αλλος φιλος μας, ζωγραφος στο επαγγελμα, που το βιτσιο του ηταν οι πολυ χοντρες γυναικες. Μολις εκατσε στη παρεα μας, ως δια μαγειας το κεφι εφτιαξε μιας και αρχισε να μας διηγειται τη τελευταια του περιπετεια με μια τουριστρια εκατον εικοσι περιπου κιλων. Το τι γελιο επεσε δεν λεγεται, γιατι αυτος ισα ισα θα ζυγιζε εβδομηντα κιλα. Εκανε ολα τα τραπεζια γυρω μας να γελανε, γιατι μιλαγε δυνατα χωρις να ντρεπεται καθολου! Ειδικα οταν εβγαλε μια φωτογραφια που τον εδειχνε σε ερωτικες περιπτυξεις μαζι της,τρελαθηκαμε στο γελιο. Ετσι περασε το βραδυ και το ξημερωμα μας βρηκε μονους και καθισμενους στις ιδιες καρεκλες στην ιδια πλατεια. “αντε να κοιμηθουμε λιγο και το πρωι να παρουμε τηλεφωνο.”ειπε ο Λαρρυ Ετσι σκορπισαμε ενας ενας και το ραντεβου μας οριστηκε για τις εντεκα το πρωι. Σχηματιζα τον αριθμο του τηλεφωνου της εταιρειας οταν εφτασε και ο Αντωνης. Ο κιθαριστας μας. “τι εγινε? Πηρατε τηλεφωνο?” ρωτησε λαχανιασμενος και με τρεμαμενη φωνη. “σσσσς..δεν βλεπεις οτι τωρα παιρνουμε?” απαντησε ο Λαρρυ ο Τακης με το Τολη λιγο πιο διπλα του εκαναν νοημα να παει κοντα τους.
Η γραμμη ανοιξε και αφου εδωσα το ονομα μου στη γραμματεα του, περιμενα το παραγωγο της εταιρειας να ερθει στο τηλεφωνο. Ο Gio ηρθε, μιλησαμε και η απαντηση ηταν αρνητικη. Δυο ειχαν ψηφισει ναι και τρεις οχι. Ενοιωθα σαν να χανεται η γη κατω απ τα ποδια μου. Για ενα ψηφο θα μπορουσε να εχει αλλαξει ολη μας η ζωη. Ολοι μας μελαγχολικοι και προβληματισμενοι για τη συνεχεια μας σαν συγκροτημα, κατσαμε στα τραπεζακια ενος καφενειου στη Πλακα με αδεια μυαλα, αλλα ευτυχως οχι και με αδειες καρδιες!
“καλα ελεγα εγω απο την αρχη να παμε στους Floyd! Με τους μαλακες τους Γαλλους τι να περιμενεις!!!” ειπε ο Λαρρυ “καλα ρε!!! Για ενα ψηφο!! Οι πουστηδες!” απαντησα “δεν χαθηκε και ο κοσμος, αλλα να…θα ηταν μια καλη αρχη” ειπε ο Ατρειδης, θελοντας να ελαφρυνει ετσι την ενταση που υπηρχε.
Αυτη τη στιγμη δεν ειμασταν ικανοι να σκεφουμε τιποτα. Ολοι απελπισμενοι κλειστηκαμε στα καβουκια μας για αρκετο καιρο. Πλησιαζαν Χριστουγεννα και ο Λαρρυ με τον Ατρειδη θα πηγαιναν στο χωριο με τη μητερα τους. Τοτε σκεφτηκα οτι θα ηταν καλη ιδεα να επισκεφτω τον αδελφο μου στην Αμερικη μιας και θα πηγαιναν και οι γονεις μου. Ετσι πηρα τη μεγαλη αποφαση, μιας και τα αεροπλανα με φοβιζαν αρκετα. Το ταξιδι στο αεροπλανο ηταν αρκετα ανετο, αλλα εγω ειχα αρκετο αγχος επειδη καθομουνα στο παραθυρο του φτερου και οσο το εβλεπα να κουνιεται, τοσο ζαλιζα τη μητερα μου για το ποσο θελουμε ακομα να φτασουμε. Αφου στο τελος ορκιστηκε να μην ταξιδεψει ποτε μαζι μου ξανα. Μετα απο δεκα-εντεκα ωρες ακουσα τη φωνη της αεροσυνοδου να φορεσουμε τις ζωνες μας γιατι σε λιγο θα φταναμε. Επιτελους σκεφτηκα, γιατι ειχα αρχισει εδω και πολυ ωρα να αισθανομαι πολυ αβολα.
Ειχα να δω τον αδελφο μου περιπου δεκα χρονια και η στιγμη της συναντησης στο αεροδρομιο της Νεας Υορκης ηταν πολλη συγκινητικη. Αυτο το μερος ηταν τοσο διαφορετικο αλλα και τοσο γνωστο σε μενα απο τα πολλα Αμερικανικα φιλμ που εβλεπα. Ατελειωτες βολτες καναμε μαζι και μια μερα του ζητησα να με βοηθησει να παρουσιασω τη δουλεια μας σε καποια εταιρεια εκει. Την επομενη κιολας μερα με περιμενε στο γραφειο της η υπευθυνος παραγωγης της Warner Bros. Ο ανελκυστηρας εκανε αρκετο καιρο να φτασει. Τι οροφος ηταν δεν θυμαμαι, αλλα το γραφειο ηταν στο τελευταιο οροφο ενος γιγαντιαιου ουρανοξυστη (Διδυμοι Πυργοι). Αφου μιλησαμε λιγο της αφησα ενα δειγμα και περιμενα την απαντηση της. Μολις βγηκα απο εκει το πρωτο πραγμα που εκανα ηταν να παρω τηλεφωνο το Λαρρυ.
” Λαρρυ…” ειπα “ελα ρε Παυλο που εισαι….γυρισες?” μου απαντησε Π” οχι ακομα Λαρρυ. Κατσε να σου πω τι εκανα γιατι δεν εχω πολλα λεφτα για τηλεφωνο. Λ< για λεγε...σ ακουω." Π"μολις πριν λιγο αφησα τα tape στη warner bros και θα μας απαντησουν συντομα> Λ” σε ρωτησαν τιποτα αλλο?” Π”οχι. Τιποτα…μια νευρωτικη γκομενα μου μιλησε και τιποτα παραπανω..δεν ξερω..δεν μου αρεσε και πολυ η σταση της…” Λ”καλα ρε Παυλο…ποτε ερχεσε?” Π”σε καμια δεκαρια μερες…δεν ξερω ακριβως..” Λ” αντε…σε περιμενουμε..κλεισε τωρα να μην πληρωνεις πολλα..” Π”ενταξει θα τα πουμε σε λιγες μερες Λαρρυ..γεια σου” Λ”γεια σου και χρονια παλλα ρεεε!!!” Π”α ναι…ξεχασα. Χρονια πολλα και χαιρετισματα στον Ατρειδη”
Ετσι μειναμε παλι να περιμενουμε μια απαντηση που ευτυχως θα ηταν συντομα οπως μου ειχαν πει. Πληροφοριακα ακομα περιμενω και εχουν περασει εικοσι και κατι…χρονια απο τοτε… Η μεγαλυτερη ευχαριστηση για μενα, δεν ηταν ουτε η Αμερικη ουτε οι Ουρανοξυστες της. Ηταν η αγαπη που διατηρουσε ο αδελφος μου για μενα εστω και μετα τοσα χρονια! Μου ειχε λειψει και μενα, ιδιαιτερα σε κατι στιγμες που μονο ενας δικος σου ανθρωπος θα μπορουσε να σε καταλαβει. Ημουνα συνεχεια μαζι του απο το πρωι εως το βραδυ, σαν να θελαμε να καλυψουμε το κενο που ειχε αφησει ο χρονος αναμεσα μας. Πολυ θα ηθελα να ημασταν μαζι, αλλα η ζωη μας ειχε πια αλλαξει και εκεινος δεν γυρναγε πισω με τιποτα. Εγω δεν μπορουσα να κατσω, κι ετσι ηρθε η ωρα της επιστροφης με μονη αναμνηση και ελπιδα την αγαπη μας που δεν θα εσβηνε ποτε.
Οταν γυρισα στην Ελλαδα αμεσως βρεθηκαμε με τα παιδια. Ωρες συζητησεων για το πως περασα και για το πως θα συνεχιζαμε. Ηταν καλυτερα να προσπαθησουμε παλι για μια καριερα στο εξωτερικο η οχι? Τελικα μετα απο πολλες συζητησεις, καταληξαμε οτι τη στιγμη αυτη ισως να ηταν ποιο ρεαλιστικο να παμε τη δουλεια μας να την ακουσουν καποιοι παραγωγοι εδω στην Ελλαδα. Ετσι με διαφορους τροπους ηρθαμε σε επαφη με τις εταιρειες και η πρωτη συναντηση δεν αργησε.
Περναγαμε την εισοδο της Polygram στην οδο Πατησιων, οταν χλευαστικα ειπα. “ε και τι εγινε? Και εδω Polygram ειναι, μονο που ειναι στην Ελλαδα!” ” αρχισες τις μαλακιες παλι?… Θα σοβαρευτεις ποτε εσυ?” ειπε ο Λαρρυ γελωντας. Εκει μας περιμενε ενας ανθρωπος, ισως απο τους λιγους που πιστεψε σε εμας, ο Γιαννης Πετριδης. Μαζι με τον Ζουγκρη που ηταν απ οτι θυμαμαι υπευθυνος προωθησης των δισκων της εταιρειας, μας υποδεχτηκαν με τετοιο τροπο που καθε φοβια εφυγε απο πανω μας.
Ειχαν ακουσει τη δουλεια μας πριν βρεθουμε και δειχναν αρκετο ενδιαφερον. Μιλησαμε αρκετη ωρα για τις αποψεις μας περι μουσικης και οχι μονο και ημασταν σε μια κατασταση, πως μπορουμε να βρουμε μια λυση γι αυτη τη δουλεια. Ετσι μειναμε.
Μετα απο δυο τρεις μερες, μας ειδοποιησε ο Πετριδης οτι η δουλεια θα γινει και οχι μονο αυτο. Θα μας πληρωνε και τα εξοδα που καναμε για την ηχογραφηση του Armageddon. Ηταν μια καταπληκτικη μερα, γιατι αρχισε να φαινεται λιγο φως στο τουνελ που λεγοταν P.L.J. band. Περασε ο καιρος, ο δισκος τελικα βγηκε και δεν αργησαν και οι πρωτες εμφανισεις. Ομως οι πωλησεις του Armageddon δεν ξεπερασαν τα εννιακοσια αντιτυπα. Η ειρωνεια ειναι οτι σημερα πουλιεται σαν συλλεκτικο κομματι σε αρκετα υψηλη τιμη.
- Armagedon
Armageddon
Ημασταν σε μια κατασταση που πραγματικα δεν ξεραμε τι να κανουμε. Να συνεχισουμε η οχι? Η αγορα στην Ελλαδα ευδοκιμουσε μονο για λαικους τραγουδιστες.
Ηταν η στιγμη που ειδαμε τη πραγματικοτητα καταματα και ισως αυτο να μας προσγηωσε λιγο απο τα εφηβικα μας ονειρα. Ομως ειχαμε πολυ πεισμα θυμαμαι.
Ο Μιχαλης Μαρματακης ηταν ο ανθρωπος που γνωρισαμε εκεινη την εποχη. Ηταν ενας ποιητης με ιδιαιτερο στυλ και ταιριαζε απολυτα στις αποψεις μας, οχι μονο στις μουσικες, αλλα και στο τροπο ζωης. Ετσι περασαμε ατελειωτες ωρες μαζι, μεχρι που αρχισαν οι πρωτες μελοποιησεις των στοιχων του. Υπηρξαν και καποιες αλλαγες στο σχημα μας. Ο Τολης εφυγε απο το συγκροτημα και τη θεση του πηρε ο Φιλλιπας Σπυποπουλος. Μαζι του ηρθε και ο αδελφος του, ο Γιαννης Σπυροπουλος, ευρυτερα γνωστος ως Μπαχ. Τι τρελλα κουβαλουσαν αυτα τα παιδια δεν λεγεται. Καινουρια παρεα, καινουρια γελια.
Η νεα δουλεια ηταν πια ετοιμη σε Ελληνικους στιχους. Ο παραγωγος της Polygram ηταν ο ανθρωπος που μας εσπρωξε πιο πολυ στην ιδεα του Ελληνικου στιχου. Το ονομα του Γιαννης Δουλαμης. Ενας νεαρος με σοβαροτητα και αγαπη για τη δουλεια του. Η σχεση μας δεν εμεινε μονο στα επαγγελματικα, αλλα γιναμε και καλοι φιλοι. Ηταν αυτος που εδωσε την ιδεα να ονομαστουμε ΤΕΡΜΙΤΕΣ, με αφορμη το τιτλο ενος τραγουδιου μας απο το καινουργιο δισκο που ετοιμαζαμε. Σε εμας αρεσε η ιδεα του, γιατι μας θυμιζε τα περιβοητα σκαθαρια, δηλαδη τους BEATLES.
Το συμβολαιο μας με την εταιρεια ηταν για τρια χρονια, η για τρεις δισκους. Ειχαμε λοιπον μπροστα μας δυο ακομα δισκους για να προλαβουμε να γινουμε γνωστοι, αλλιως καμια εταιρεια δεν θα μας εκλεινε συμβολαιο μετα.
Ειμασταν πανετοιμοι οταν ο Δουλαμης μας εκλεισε ενα στουντιο για να αρχισουμε την ηχογραφηση του καινουργιου μας δισκου. Οι ωρες που κλειναμε ηταν κυριως απο τις δεκα το βραδυ εως τις πεντε το πρωι, γιατι τοτε ειχαμε καλυτερη αποδοση, μιας και ετσι ειχε συνηθησει ο οργανισμος μας απο το πολυ ξενυχτι στη πλατεια που συναντιομασταν. Ο Μαρματακης (στιχουργος) μαζι σε καθε μας βημα, ειχε ισως το μεγαλυτερο αγχος απ ολους. Συνηθως καθοταν σε μια πολυθρονα στο στουντιο με τα μακρια ξανθα του μαλλια και τα περιποιημενα του γενια και προσηλωμενος στην ηχογραφηση, ποτε ξεχνουσε τη σταχτη του τσιγαρου του και ετσι επεφτε πανω του η πανω μας και ποτε η γοπα του εφτανε μεχρι το δαχτυλο και τον εκαιγε. Παντα τους στιχους του τους εβλεπε με καποια θεατρικη αποψη και ετσι ετρωγε αρκετο δουλεμα, γιατι πολλες φορες επενεβαινε και στις μουσικες μας αποψεις.
Ομως ημασταν φιλοι και οσα γινονταν ποτε δεν ενοχλουσαν σε βαθος κανενα. Τουλαχιστον μεχρι στιγμης. Η ηχογραφηση ειχε τελειωσει και ειχαν μεινει μονο οι φωνες. Οι ωρες στο στουντιο τωρα ηταν πρωινες, γιατι τοτε οι τραγουδιστες εχουν καλυτερη χροια. Ο Λαρρυ πανετοιμος τελειωσε τις φωνες πολυ γρηγορα και αρχισε αμεσως το remix για το τελειωμα. Ο καινουργιος μας δισκος θα ειχε το νεο αλλα και το παλιο ονομα του συγκροτηματος, σαν μια μεταβατικη φαση απο ονομα σε ονομα. Θα ονομαζοταν ΤΕΡΜΙΤΕΣ και σε παρενθεση P.L.J. band.
- Τερμίτες (P.L.J.) Band
Δελτια τυπου σταλθηκαν σε ραδιοφωνικους σταθμους, εφημεριδες, τηλεοραση και οπου αλλου νομιζε η εταιρεια οτι θα ηταν καλυτερα. Ο δισκος ειχε επιτελους κυκλοφορησει και περιμεναμε με αγωνια τη πορεια που θα ειχε με τη καινουργια αυτη αλλαγη που ειχαμε κανει με τους στιχους και το ονομα. “αυριο εχουμε εκπομπη στην ΕΡΤ μαγκες. κοιταξτε να αργησετε οπως παντα!” ειπε ο Λαρρυ με αυστηρο υφος “καλα τοσο πρωι για ψαρεμα θα παμε ρε Λαρρυ?” του απαντησα. “δικιο εχεις!.. Κι αυτοι οι ανθρωποι απο τις εννια το πρωι μας φωναξαν? Τρελλοι ειναι?” προσθεσε. “εγω θα αφησω το μικρο στη μητερα μου και θα σας παρω τηλεφωνο να ξυπνησετε” ειπε ο Αντωνης. Ηταν ο μονος παντρεμενος και ειχε ενα πανεμορφο αγορακι που του εμοιαζε πολυ. Αρχισαν σιγα γιγα να μας παρουσιαζουν στη τηλεοραση, να μας ζητανε σε μουσικες παραγωγες στο ραδιοφωνο, αλλα οχι και πολυ σπουδαια πραγματα. Η αρχη ομως ειχε γινει.
Οι κριτικοι στα μουσικα περιοδικα ηταν επιφυλακτικοι και μαλλον θετικοι εκτος φυσικα απο τον αντιπαθη σε μενα Αργυρη Ζηλο που ηταν παλι καυστικος οπως και στο προηγουμενο δισκο μας. Πολυ μου την εσπαγε η κριτικη απο ανθρωπους που απο την ανεση της πολυθρωνας τους μπορουσαν να μας κριτικαρουν ετσι απλα με πεντε σειρες, ενω εμεις διναμε και τη ψυχη μας γι αυτο το σκοπο. Αργοτερα φυσικα σταματησε να με απασχολει το θεμα, γιατι τους κατεταξα μεσα μου σε βολεμενους και αταλαντους ανθρωπους, που επειδη δεν ειχαν τιποτα δικο τους να παρουσιασουν, εβγαιναν στην επιφανεια χρησιμοποιοντας δουλειες αλλων, κριτικαροντας αρνητικα η θετικα αναλογα με τα συμφεροντα τους.
Ο δισκος πουλησε ποιο πολυ απο τον προηγουμενο αλλα οχι σπουδαια πραγματα. Μερικες εμφανισεις στο Κυτταρο (club) και στο Λυκαββητο μαζι με διαφορα αλλα συγκροτηματα της εποχης. Οι μονοι φανατικοι μας τοτε ηταν οι φιλες μας και οι κολλητοι απο τη πλατεια. Τοτε ηταν που επιασα δουλεια σε ενα γουναραδικο κατω απο το σπιτι μου στην ιδια πολυκατοικια γιατι η κατασταση οικονομικα δεν οδηγουσε πουθενα.
Αυτες οι τριχες απο τις αλεπουδες μπαιναν συνεχεια μεσα στη μυτη μου και με ενοχλουσαν. Επρεπε να ξεχωριζουμε τα ασχημα απο τα καλα κομματια των περισευματων των γουνινων απο αλεπου φτιαγμενων παλτων. Μια δουλεια μονοτονη και αρκετα φτερνιστικη χωρις κανενα ιδιαιτερο μελλον. Ειχα μαλιστα δουλεψει αργοτερα και με το κομματι στις γουνες. Μου εδιναν τα ρελια απο τα παλτα που φτιαχναν και εγω τα ενωνα ολα σε κουβερτες που αφου τις τελαρωνα και τις εβρεχα, τις αφηνα στον ηλιο να στεγνωσουν για να τις πουλησω σαν εργασια πεντακοσιες δραχμες τη κουβερτα. Βαρετη δουλεια, αλλα το μονο που μ ενδιεφερε ηταν η μερα της πληρωμης.
Ο Λαρρυ εφτιαχνε δερματινα κολιε και σκουλαρικια που μετα τα πουλουσε σε τουριστικα μαγαζια με το κομματι. Πραγματικα τα αλλα παιδια της παρεας ποτε δεν μπορεσα να καταλαβω πως ζουσαν! Οχι οτι εμεις ειχαμε αρκετα χρηματα. Ειχαμε ισα ισα να παμε κανενα κινηματογραφο, (φανατικοι του ειδους ). Τι θα γινοταν ομως με το συγκροτημα? Κανεις μας δεν ηξερε. Πραγματικα ηταν μια μεγαλη και νεκρη περιοδος.
Μου εγινε μια προταση τοτε απο τον αδελφο μου να τον επισκεφτω και να κατσω μαζι του αν μου αρεσε.Δηλαδη να εγκατασταθω μονιμα στην Αμερικη. Εκεινος ειχε τελειωσει τις σπουδες του, ειχε οργανωθει επαγκελματικα και ηταν ετοιμος να παντρευτει. Αποφασισα λοιπον να παω για μια ακομα φορα μηπως και τελικα εβρισκα αλλα ενδιαφεροντα απο τη μουσικη κι ετσι κολλουσα εκει. Το ιδιο μονιμο αγχος με το αεροπλανο, αλλα τελικα η ψυχικη δυναμη ειχε βρεθει και η δοκιμασια για μια ακομα φορα με βρηκε νικητη. Πολυ πιεση!
Αφου περασαν αρκετες μερες παρεα με τον αδελφο μου, ηρθε η ωρα να τον παντρεψω, γιατι εγω ημουνα ο κουμπαρος.
Θυμαμαι ειχα αργησει να παω στην εκκλησια επειδη δεν εβρισκα το δρομο. Και δεν εφτανε μονο αυτο. Ενα επεισοδιο μας καθυστερησε.
Ημασταν πεντε αυτοκινητα γεματα με Ελληνες και ενω οδηγουσα το μπροστινο, ενα Αμερικανακι σταματησε μπροστα μου κλεινοντας μου το δρομο και αρχιζοντας να με βριζει γιατι τον ειχα χτυπησει απο πισω οπως ελεγε πριν λιγα μετρα, χωρις να σταματησω να δω τι εγινε. Τοτε ολα τ αυτοκινητα σταματησαν και βγηκανε εξω καμμια δεκαπενταρια Ελληνες, οχι για να κανουνε φασαρια, αλλα για να τον προστατευσουν απο τις σφαλιαρες που ειχα προθεση να του δωσω, κι αυτο γιατι ειχε ερθει προς το μερος μου με ενα κατσαβιδι στο χερι. Τελικα αφου τον φυγαδεψαν στη κυριολεξια και με τη μητερα μου να με παρακαλαει να φυγουμε, φτασαμε στην εκκλησια.
Ο γαμος ηταν πολυ ωραιος και με πολυ γελιο, γιατι ο οργανιστας την ωρα που επαιζε τη γαμηλια μουσικη, κατα λαθος τραβηξε με το ποδι του το καλωδιο του ρευματος και σταματησε η μουσικη τοσο αποτομα που ολοι βαλαμε τα γελια. Μαλιστα στο τελος της τελετης, το φακελλακι με τα πενηντα δολλαρια που μου ειχε δωσει η μητερα μου να το δωσω στον οργανιστα, το ξεχασα επιτηδες για να παρω εγω τα χρηματα, αλλα ματαια. Με επιασε η μητερα μου τη τελευταια στιγμη πριν φυγουμε και με υποχρεωσε να τα δωσω.
Περασε καμποσος καιρος εκει και ο αδελφος μου προσπαθουσε να με πεισει να μεινω μαζι του. Η αγαπη του για μενα ηταν μεγαλη, αλλα και η δικια μου για αυτον. Η Αμερικη ομως ηταν ενα μερος που μου αρεσε, αλλα οχι ενα μερος που θα μπορουσα να ζησω το υπολοιπο της ζωης μου. Ετσι αποφασισα να γυρισω πισω δινοντας υποσχεση στον αδελφο μου οτι συντομα θα βρισκομασταν παλι.
Οταν γυρισα οι φιλοι μου με υποδεχτηκαν με χαρα και αφου τους αφηγηθηκα το ταξιδι μου λεπτο προς λεπτο, αρχισαμε παλι τις προβες και τα σχεδια για το πως θα συνεχισουμε. Επρεπε να βρουμε τη λυση. Μετα απο αρκετο καιρο καινουρια τραγουδια ειχαν ετοιμαστει και ολοι μας καναμε μια συμφωνια τοτε απο κοινου. Να μην γραφουμε το ονομα του συνθετη στους καινουργιους μας δισκους, αλλα το ονομα του συγκροτηματος για να μας κραταει πιο δεμενους και πιο μετριοπαθεις. Αυτη η συμφωνια κρατησε για πολυ καιρο, βολευοντας κατα καποιο τροπο αλλους και κρατωντας κατω καποιους αλλους. Και φυσικα αυτο που λεω δεν ειναι υπονοουμενο αλλα η αληθεια. Ομως εκανε καλο στη φιλια μας και στο δεσιμο που ειχαμε μεταξυ μας, τουλαχιστον για εκεινη τη στιγμη.
Η καινουρια ιδεα ηρθε ως μαννα εξ ουρανου. Πρεπει να ηταν του Λαρρυ και του Δουλαμη. Η ιδεα ηταν να συμμετεχει ο Νταλαρας σε ενα η δυο τραγουδια στο καινουριο μας δισκο. Ηταν ο τελευταιος δισκος του συμβολαιου μας και επρεπε να τα παιξουμε ολα για ολα. Ετσι μετα απο τη μεσολαβηση του Δουλαμη, κλειστηκε μια συναντηση με το Νταλαρα στο σπιτι του για να ακουσει τα καινουργια τραγουδια που ειχαμε ετοιμασει και να δει αν του αρεσει καποιο, χωρις ομως καμια δεσμευση.
Τη μερα αυτη δεν θα τη ξεχασω ποτε. Εβρεχε και εγω πανω στη μοτοσυκλετα μου με το Τακη ακολουθουσαμε το αυτοκινητο του Ατρειδη που μεσα ηταν ο Λαρρυ ο Αντωνης και ο Φιλλιπας, με κατευθυνση το Χαλανδρι οπου ηταν το σπιτι του Νταλαρα. Καποια στιγμη θελοντας να προσπερασω το αυτοκινητο τους, επιταχυνα πιο πολυ απ οτι επρεπε και μετα απο μια θεαματικη τουμπα εγω και ο Τακης βρεθηκαμε ξαπλωμενοι στην ασφαλτο. Εμενα το παντελονι μου σκιστηκε στο γονατο και αιμα ετρεχε απο τη πληγη στο ποδι μου.
Οι αλλοι σταματησαν για να δουν τι εγινε και ενας μικρος πανικος επακολουθησε, οχι για το αν παθαμε τιποτα, γιατι το τραυμα ηταν επιφανειακο, αλλα για το πως θα εμφανιζομασταν στον Νταλαρα ετσι.
” και τωρα τι κανουμε?” ειπα με ενοχο υφος Λ ” πηγαινε να αλλαξεις γρηγορα και ελα. Θα σε περιμενουμε εξω απ το σπιτι του” Α ” δεν θα προλαβουμε Λαρρυ. Εχει πολλη κινηση και θα αργησουν” Λ ” και τι να κανουμε? Μας περιμενουν ολοι. Η εταιρεια…… ο Νταλαρας!!” Μικρη σιγη. Ξαφνικα μου ηρθε η ιδεα. Π ” εμεις θα ερθουμε ετσι. Στο κατω κατω απαγορευεται και ατυχημα να παθουμε?” απαντησα ελαφρως θυμωμενος. “και εγω μαζι σου….”ειπε ο Τακης αποφασιστικα . Λ ” δεν ξερω….καντε οτι νομιζετε..” ειπε ο Λαρρυ και ξαναμπηκε στο αυτοκινητο κοιταζοντας το ρολοι του.
Μια κυρια ανοιξε τη πορτα του σπιτιου του Νταλαρα και μας ειπε να περιμενουμε. Εγω με σκισμενο παντελονι και ξερα αιματα πανω στο ποδι μου ενιωθα αβολα γιατι το σπιτι που εβλεπα ηταν καπως αλλιως απ οτι το φανταζομουνα. Ενα μεγαλο σαλονι με απλετο φως και η καθαριοτητα ισως να ηταν ο πρωτος κανονας σ αυτο το σπιτι.
Δεν αργησε να εμφανιστει ο Νταλαρας που μολις με ειδε ετσι ετρεξε στο μπανιο να μου φερει επιδεσμους και αφου ο ιδιος μου περιποιηθηκε το ποδι καθισε στο καναπε του σαλονιου και αρχισε να μας μιλαει για μηχανες. Η οικειοτητα αυτη μας εκανε να αισθανθουμε πιο ανετα και βολικα, γιατι το τρακ που ειχαμε στην αρχη ηταν αρκετα μεγαλο. Ενας τοσο μεγαλος καλλιτεχνης θα μιλουσε με εμας! Κι ομως ηταν τοσο φιλικος μαζι μας! Μας προσφερε καφε και οτι αλλο ζητησαμε και μετα αρχισε να ακουει τα τραγουδια που ειχαμε αποφασισει να του παρουσιασουμε.
Αφου τα ακουσε προσεκτικα, κατεληξε σε δυο απο τα τρια τεσσερα που του παιξαμε. Στη ΣΚΟΝΗ και στο ΑΡΚΟΥΔΕΣ. Ειχε αποφασισει να συμμετεχει στο δισκο μας με δυο τραγουδια! Ομως το βασικο για μας ηταν οτι θα συμμετειχε και οχι ποια τραγουδια θα διαλεγε…
Αυτη ηταν η ποιο σημαντικη στιγμη των ΤΕΡΜΙΤΩΝ, γιατι αυτη ηταν και η αφορμη να μας μαθει ο κοσμος. Ολοι περιμεναμε τη μεγαλη στιγμη. Τη στιγμη της εμφανισης του Νταλαρα στο στουντιο για να τραγουδησει τα τραγουδια.
Αν δεν το εβλεπα ποτε δεν θα πιστευα τη τελειομανια που τον διακατεχει!!! Εμεις απο τη πρωτη ηχογραφηση νομιζαμε οτι οι φωνες ηταν ετοιμες, ενω αυτος συνεχιζε να τα τραγουδαει παλι και παλι μεχρι να ερθει το αποτελεσμα που αυτος ηθελε. Το αποτελεσμα που τελικα ο κοσμος αγαπησε. Λιγο πριν αρχισει να τραγουδαει εκανε ενα ζεσταμα φωνης με βυζαντινες σκαλες, που μακαρι να τις ειχα ηχογραφησει για να τις ακουω οταν τον θυμαμαι! Πραγματικα ηταν καταπληκτικος. Μετα αρχισε. ΑΧ Η ΑΓΑΠΗ…. ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΣΤΗ ΣΚΟΝΗ…. ΗΜΕΡΑ ΜΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΟΥ ΕΡΗΜΗ… ΚΙΤΡΙΝΗ ΜΕΡΑ. ΧΑΡΕΣ. ΧΑΡΕΣ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΞΑΤΕ… Ο Μαρματακης πραγματικα ειχε γραψει εκπληκτικους στιχους, οπως παντα. Αυτη τη φορα ομως…ηταν το κατι αλλο!!
- Ο Δουλαμης , ο Μαρματακης και η συζηγος του Νταλαρα,
Πριν καλα καλα βγει ο δισκος, οι μουσικοι παραγωγοι μας ειχαν καλεσει στις εκπομπες τους, σε αντιθεση με τις προηγουμενες δουλειες μας. Τωρα ολοι αρχισαν να μας βλεπουν διαφορετικα και σαν ξαφνικα να αποκτησαμε αλλη αξια σαν μουσικοι αλλα και σαν ανθρωποι. Αυτο ηταν ενα σημειο που με ενοχλουσε απο τη μια πλευρα, αλλα και απο την αλλη μου αρεσε πολυ, γιατι τελικα ειχαμε αρχισει να καταφερνουμε το ποθητο αποτελεσμα.
Ειχαμε φωνη και επρεπε να ακουστουμε.
Ετσι κυκλοφορησε και αυτος ο δισκος, με ονομασια ” Η ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΜΑΡΙΑ ” πουλησε αρκετα και ηταν η μεγαλη αρχη των ζωντανων εμφανισεων μας, υπο μορφη περιοδειας. Το καλοκαιρι γυρισαμε αρκετες πολεις παιζοντας τα παλια και καινουργια μας τραγουδια, αλλα ο κοσμος ποτε ηταν αρκετος και ποτε οχι.
- Τερμίτες "Η Αμαρτωλή Μαρία"
Μα τελικα θα υπαρχει ποτε σιγουρια ! Απορουσα, αλλα αυτη ηταν και η μαγεια. Τιποτα δεν ηταν σιγουρο. Επρεπε συνεχεια να ειμαστε σε ανησυχια και να σκεφτομαστε την επομενη κινηση. Κατι σαν σκακι. Ολοι οι ραδιοφωνικοι σταθμοι επαιζαν τη ΣΚΟΝΗ ! Ειχε τελειωσει το συμβολαιο μας και περιμεναμε ποια εταιρεια θα μας εκανε τη καλυτερη προταση οικονομικη και καλλιτεχνικη. Ομως ακομα τα οικονομικα μας ηταν ασχημα.
